الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُوا قَارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيبًا مِنْ دَارِهِمْ حَتَّىٰ يَأْتِيَ وَعْدُ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ﴾¹.

و پس از آن، محمد بن اسحاق قاضی و محمد بن عمر بن اسلم واقدی برایم حدیث کردند و گفتند: عبدالعزیز بن ابی صبره از ضحاک بن مزاحم بلخی، از وهب بن کیسان و مَعْمَر بن سبأ غلام زبیر بن عوام برای ما حدیث کرد، همگی گفتند: زبیر بن عوام علیه السلام برای ما حدیث کرد که قریش به رسول الله، عزتش بزرگ باد، گفتند: ای محمد، اگر ما جایگاه و حریمی داشتیم و دره‌های ما وسیع بود، ابرهه بن صباح جرأت نمی‌کرد که با لشکریانش بر ما وارد شود. اگر تو این دره را برای ما وسیع گردانی، هیچ‌یک از پادشاهان زمین جرأت نخواهد کرد که به سوی ما روی آورد و بر جنگ با ما اقدام ننماید. پس از پروردگارت بخواه که کوه ابوقبیس را هشتاد ذراع و کوه سرخ را هشتاد ذراع برای ما فراخ گرداند تا مجموع آن صد و شصت ذراع شود. پیامبر، عزتش بزرگ باد، به آنان فرمود: اگر چنین کند، شما چه خواهید کرد؟ گفتند: به تو ایمان می‌آوریم ای محمد. پس رسول الله، عزتش بزرگ باد، فرمود: در این دو کوه علامتی بگذارید. پس قریش پایه دو کوه را علامت‌گذاری کرده و پهنای آن دو را اندازه گرفتند. در این هنگام پیامبر، عزتش بزرگ باد، به مولای ما امیرالمؤمنین، عزتش بزرگ باد،