يُؤَيِّدُ ذٰلِكَ قَوْلُ مَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "أَدَبُ الدِينِ قَبْلَ الدِينِ فَمَنْ لَا أَدَبَ لَهُ لا دِيْنَ لَهُ".

این سخن را گفتار مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- تأیید می‌کند که فرمود: ادبِ دین، پیش از دین است، پس هر آنکه ادب ندارد، دین ندارد.

[29] وَقَالَ أَفْلَاطُونُ -عَزَّ عَزُّهُ- : "العَقْلُ غَرِيزَةٌ تُرَبِّيهَا التَجارُبُ".

و افلاطون -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود:عقل، غریزه‌ای است که تجربه‌ها آن را پرورش می‌دهند.

[30] وَقَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "إِذَا تَمَّ العَقْلُ نَقَصَ الكَلَامُ".

و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: چون عقل کامل شود، سخن اندک گردد.

[31] وَقَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "الْعَاقِلُ لَا يُرَوِّعُهُ مَا سَتَرَ البَارِي جَلَّ ثَناؤُهُ مِنْ عُيُوبِهِ وَلا يَفْرَحُ بِمَا ظَهَرَ مِنْ حَسناتِه.

و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: خردمند از عیب‌هایی که آفریدگار ستایش او بزرگ باد پوشانده است هراسان نمی‌شود و به نیکی‌هایی که از او آشکار گشته است شادمان نمی‌گردد.

[32] وَقَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "لَا يَنْبَغِي لِلْعَاقِلِ أَنْ يَطْلُبَ طَاعَةَ غَيْرِهِ، وَطَاعَةُ نَفْسهُ عَلَيْهِ مُمْتَنِعَةٌ".

و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: شایسته خردمند نیست که خواهانِ فرمانبرداری دیگران باشد، در حالی که نفسش از فرمانبری او سر باز می‌زند.