پس این نخستین چیزی است که به صورت شنیداری از سرور و شیخ خود، ابوالفتح محمد بن حسن بغدادی، رضی الله عنه ، نقل کرده‌ام. زیرا او به من گفت: بشنو ای فرزندم، خداوند تو را به معرفتش سعادتمند گرداند و ما و تو را برای گفتار و کردار در طاعت او توفیق دهد: همانا برای معنی (اصطلاحی برای اشاره به ذات الهی که همان مولا علی است)، ستایش او شکوهمند و نام‌هایش مقدس باد، آیات و معجزاتی آسمانی و زمینی است که آنها را در ایام سرور ما رسول الله، عزتش بزرگ باد، و پس از غیبت او (پنهان شدن و عدم حضور جسمانی او) آشکار ساخت. از آن جمله است آنچه ابوبکر محمد بن الشهید از پدرش برایم روایت کرد و حدیث را به مولای ما صادق، عزتش بزرگ باد، می‌رساند: پس نخستین معجزه‌ای که مولای ما، عزتش بزرگ باد، آشکار ساخت این بود که در شبی که در آن زاده شد، سخن گفت و صُحُف ابراهیم، تورات، انجیل، زبور و قرآن را خواند و سپس سکوت کرد، و این نخستینِ معجزات زمینی بود.

[۲۴۳] وَبَعْدَ ذَلِكَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ الْقَاضِي وَمُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ أَسْلَمَ الْوَاقِدِيِّ قَالَا: حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي صَبْرَةَ عَنِ الضَّحَّاكِ بْنِ مُزَاحِمٍ الْبَلْخِيِّ عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ