برایم حدیث کرد که گفت: با مولایم امیرالمؤمنین بودم که از کنار مردی یهودی گذشت در حالی که می‌گفت: منزه است آنکه در نور پنهان شد، پس هیچ چشمی او را نبیند. مولایمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمود: منظورت از این سخن کیست؟ یهودی گفت: منظورم الله تعالی است. امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- به او فرمود:ای برادر یهودی، همانا خداوند خود را از خلقش پنهان نکرده است، بلکه بدیِ اعمالشان، آنان را از دیدن او محجوب کرده است. پس هرگاه بخواهد، خود را به هرکس که بخواهد می‌شناساند.

[۲۳۹] وَفِي هَذَا الْمَعْنَى مَا رَوَيْنَاهُ بِإِسْنَادِهِ إِلَى رَشِيدٍ الْهَجَرِيِّ مِنْهُ السَلامُ قَالَ: كُنْتُ مَعَ مَوْلَايَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ -عَزَّ عَزُّهُ- ذَاتَ يَوْمٍ فَمَرَّ بِرَجُلٍ وَقَدْ رَفَعَ يَدَهُ إِلَى الْهَوَاءِ وَهُوَ يُكْثِرُ مِنَ الْإِبْتِهَالِ وَالدُّعَاءِ، فَقَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "أَتَرَاهُ يَا رَشِيدُ يَعْبُدُ الْهَوَاءَ وَمَا يَعْلَمُ أَنَّ رَبَّهُ مَعَهُ يَسْمَعُ وَيَرَى".

و در این معنا، آنچه به سند خود تا رشید هجری سلام از اوست روایت کرده‌ایم این است که گفت: روزی با مولایم علی بن حسین -عَزَّ عَزُّهُ- بودم که از کنار مردی گذشت که دستش را به سوی هوا بلند کرده و بسیار ابتهال و دعا می‌کرد. پس امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: ای رشید، آیا او را می‌بینی؟ هوا را می‌پرستد و نمی‌داند که پروردگارش با اوست، می‌شنود و می‌بیند.