و روایت شده که ابوبکر شبلی رضی الله عنه در مجلس خود در حال موعظه با مردم سخن می‌گفت، پس با دست خود زد و به دیوار اشاره کرد و گفت: همانا ولی شما خدا و رسول او و کسانی هستند که ایمان آورده‌اند. و هیچ‌یک از حاضران در مجلسش این کار را انکار نکرد. و همانا او در مجلسی دیگر گفت: منم الله که خدایی جز من نیست و با دست به سینۀ خود اشاره کرد. پس دست‌ها او را گرفتند و آنقدر به او سیلی زدند که کف بر دهان آورد. آنگاه تظاهر کرد که دیوانه است، و او تا به امروز در میان گروهی از صوفیه مورد لعن قرار می‌گیرد.

[۲۳۵] وَرُوِيَ عَنْ سَيِّدِنَا أَبِي عَبْدِ اللَّهِ مُرْسَلَاً عَنْ سَيِّدِنَا أَبِي خَالِدٍ عَبْدِ اللَّهِ الْكَابُلِيِّ إِلَيْهِ التَّسْلِيمُ أَنَّهُ قَالَ: كُنْتُ مَعَ مَوْلَايَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ -عَزَّ عَزُّهُ- إِذَا سَمِعَ رَجُلًا يَقْرَأُ: ﴿لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ﴾ فَقَالَ مَوْلَانَا: "يَا أَبَا خَالِدٍ يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَوَاضِعِهِ" فَقُلْتُ: يَا مَوْلَانَا، كَيْفَ ذَلِكَ؟ فَقَالَ هِيَ: "لِي إِلَهٌ فِي قُرَيْشٍ إِلَهٌ فِيهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّيْفِ" فَقُلْتُ: الْمِنَّةُ لَكَ يَا مَوْلَايَ، فَقَالَ: "يَا أَبَا خَالِدٍ، هُوَ وَاللَّهِ أَصْلَعُ قُرَيْشٍ إِلَهُهُمْ الْمَعْبُودُ وَرَبُّهُمْ الْمَقْصُودُ الْمَشْهُودُ مُحْيِ الْعَظَامِ الَّذِي اخْتَلَفَ النَّاسُ فِيهِ، فَمَا عَرَفَهُ مِنْهُمْ إِلَّا الْقَلِيلُ".

و از سرورمان ابوعبدالله به صورت مرسل از سرورمان ابوخالد عبدالله کابلی تسلیم بر او باد) روایت شده که گفت: با مولایم علی بن حسین -عَزَّ عَزُّهُ- بودم که شنید مردی می‌خواند: ﴿لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ﴾. مولایمان فرمود: ای ابوخالد، کلمات را از جایگاه‌هایشان