لَا يَعْرِفُ بِوَجْهٍ مِنَ الوُجُوهِ فَقَدْ نَفَى وُجُودَهُ، وَمَنْ عَرَفَهُ بِدَلَائِلِهِ وَتَبْيِينِ إِشَارَتِهِ، وَأَشَارَ إِلَيْهِ مِنْ حَيْثُ ظَهَرَتْ دَلَالَتُهُ، وَعَرَفَهُ بِظُهُورِ قُدْرَتِهِ بِمَا شَاهَدَ مِنْ مُعْجِزَاتِهِ، فَأُولٰئِكَ أَصْحَابُ أَمِيرِ المُؤْمِنِينَ".

محمد بن علی بن حسن کوفی معروف به مهلمی از غیلان بن بکر از ابومحمد قاسم بن سلامه فارسی از محمد بن موسی کرخی از ابوسمینه از محمد بن صدقه از محمد بن سنان علیهم السلام از مفضل بن عمر تسلیم بر او باد برایم حدیث کرد که گفت: صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: هرکس خدا را از جهت «اسم» بشناسد، همانا به چیزی بیش از آنچه دانسته، جاهل بوده است. و هرکس میان «اسم» و «معنی» در عبادت جمع کند، به خدا شرک ورزیده که هیچ دلیلی بر آن نازل نکرده است.و هرکس بگوید او دیده نمی‌شود، همانا به موجودی پنهان و پوشیده حواله داده است. و هرکس بگوید چشم‌ها او را درمی‌یابند، همانا او را به خلقش تشبیه کرده است. و هرکس بگوید او مانند چیزی در چیزی است، او را محدود و جسمانی کرده است. و هرکس او را از خلقش خارج کند، او را محصور کرده و ملکش را از او جدا ساخته است. و هرکس بگوید به هیچ وجهی شناخته نمی‌شود، وجود او را نفی کرده است. و هرکس او را به وسیلۀ دلایلش و آشکار شدن اشاراتش شناخت، و از آنجایی که دلالتش ظاهر گشت به او اشاره کرد،