فَقَدَ عَبَدَ أَرْبَابًا مُشْتَرِكِيْنَ وَآلِهَةً مُعَدَّدِينَ، وَمَنْ عَرَفَهُ بِهِ وَأَقَرَّ لَهُ بِحَقِيقَةِ مَعْرِفَتِهِ فَأُولٰئِكَ هُمْ المُهْتَدُونَ".

و به سند او از صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت است که فرمود: "هرکس «صورت» را از آن جهت که محدود به طول و عرضی مانند صورت خودش است بپرستد، به جسمانیت و همانندی قائل شده است. و هرکس «اسم» را بدون «معنی» بپرستد، همانا موجودی حادث را پرستیده است؛ زیرا «معنی» پیش از «اسم» و پیش از صفات است. و هرکس گمان کند که «اسم» و «صورت» و «معنی» را می‌پرستد، همانا پروردگاران شریک و خدایان متعدد را پرستیده است. و هرکس او را به وسیلۀ خودش شناخت و به حقیقت معرفتش اقرار کرد، آنان همان هدایت‌یافتگانند."

[۲۲۸] وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الحَسَنِ الكُوفِيُّ المَعْرُوفُ بِالمَهْلَمِيِّ عَنْ غَيلَانَ بْنِ بَكْرٍ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ القَاسِمِ بْنِ سَلَامَةَ الفارِسِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَى الكَرْخِيِّ عَنْ أَبِي سَمِينَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَلَيْهمُ السَلَامُ عَنْ المُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ إِلَيْهِ التَسْلِيمُ قَالَ: قَالَ الصَادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- : "مَنْ عَرَفَ اللّٰهَ مِنْ جِهَةِ الإِسْمِ فَقَدْ جَهِلَ أَكْثَرَ مِمَّا عَلِمَ، وَمَنْ جَمَعَ بَيْنَ الإِسْمِ وَالمَعْنَى فَقَدْ أَشْرَكَ بِاللّٰهِ مَالَمْ يُنْزِلْ بِهِ سُلْطَانًا، وَمَنْ قَالَ إِنَّهُ لَا يُرَى فَقَدْ أَحَالَ عَلَى خَافٍ مَسْتُورٍ، وَمَنْ قَالَ تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ فَقَدْ شَبَّهَهُ بِخَلْقِهِ، وَمَنْ قَالَ أَنَّهُ كَالشَيْءِ فِي الشَيْءِ فَقَدَ حَدَّهُ وَجَسَّمَهُ، وَمَنْ أَخْرَجَهُ عَنْ خَلْقِهِ فَقَدْ أَحَازَهُ وَأَحَازَ مُلْكَهُ عَنْهُ، وَمَنْ قَالَ