وَأَنَّ النِهايَةَ فِي الكُفْرِ وَالجُحُودِ بِهِ أَنْ تَقُولَ أَنَّ غَيْرَهُ يَنْطِقُ عَلَى لِسَانِهِ أَوْ تَدْعُو غَيْرَهُ، وَأَنْتَ تُرِيدُهُ".

و به همان سند از سید ابوعبدالله خُصَیبی از عسکر بن محمد از سرورمان ابوشعیب نمیری از عمر بن فرات از محمد بن مفضل از پدرش مفضل تسلیم بر آنان باد روایت است که گفت: "همانا مولا که نعمت‌هایش بزرگ است اوست آن ظاهر در میان امت‌ها، و اوست سرپرست آنان، و اوست داور میان آنان در کرانه‌ها و مرکز زمین، و اوست سخنگو در میان آنان تا آنکه هیچ حقی و هیچ وجهی از وجوه حقیقت باقی نماند مگر آنکه او به وسیله آن بر ایشان حجت را تمام نموده باشد. چرا که انبیا و فرشتگان در مرتبه‌ای پایین‌تر از او هستند، و هر یک را هدایتی است، اما آنان فاعل آن نیستند؛ و اوست فاعل از طریق دستانشان و سخنگو بر زبانشان، و این قدرت عاریه‌ای نیست. و همانا نهایت کفر و انکار او این است که بگویی دیگری بر زبان او سخن می‌گوید، یا دیگری را بخوانی در حالی که قصدت اوست."

[۲۲۵] وَحَدَّثَنِي سَيِّدِي وَشَيْخِي أَبُو الفَتْحِ مُحَمَّدُ بْنُ الحَسَنِ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ دَلَفُ بْنُ جُحْدُرٍ الشِبْلِيَّ فِي سَنَةِ خَمْسَةٍ وَعِشْرِينَ وَثَلَاثِمِائَةٍ وَكَانَ مِمَّنْ يَعْتَقِدُ الحَقَّ مَعَنَا، وَهُوَ مِنْ آحَادِ شُيُوخِ التَوْحِيدِ الَّذِينَ لَقِيتُهُمْ لِأَنَّنِي سَافَرْتُ إِلَيْهِ وَسَمِعْتُ الحَدِيثَ عَنْهُ، وَكُنْتُ مِنْ أَصْحَابِهِ وَمِمَّنْ يَأْنَسُ إِلَيْهِ فَحَدَّثَنِي يَوْمًا وَالجَمَاعَةُ مِنْ خَوَاصِّ أَصْحَابِهِ قَالَ: