و از او روایت است که گفت: شیخ من ابواسحاق ابراهیم رفاعی برایم حدیث کرد از سید ابوعبدالله خُصَیبی خداوند چهره‌اش را نورانی کناد که گفت: عسکر بن محمد فارسی برایم حدیث کرد که گفت: به سرورمان ابوشعیب محمد نمیری علیه السلام عرض کردم: ای سرورم، عبادت برای کیست؟ فرمود: برای کسی است که به موسی -عَزَّ عَزُّهُ- هنگام مناجاتش با او گفت: ﴿و من تو را برگزیدم، پس به آنچه وحی می‌شود گوش فرا ده ❁ همانا منم خداوند که معبودی جز من نیست، پس مرا بپرست و برای یاد من نماز برپا دار﴾. پس این سخن، از جانب «معنی» به «اسم» او بود تا به جهانیان بشناساند که معنی پروردگارِ مورد پرستش است؛ و با نون عظمت (ضمیر جمع برای بیان بزرگی) جز «معنی» -عَزَّ عَزُّهُ- سخن نمی‌گوید. پس هرکس «اسم» را بدون «معنی» بپرستد، کافر است.

[۲۲۴] وَبِالإِسْنَادِ عَنْ السَيِّدِ أَبِي عَبْدِ اللّٰهِ الخُصَيبِيِّ عَنْ عَسْكَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ سَيِّدِنَا أَبِي شُعَيْبٍ النُمَيْرِيِّ عَنْ عُمَرَ بْنِ الفُرَاتِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ المُفَضَّلِ عَنْ أَبِيهِ المُفَضَّلِ إِلَيْهِم التَسْلِيمُ قَالَ: "إِنَّ المَوْلَى عَزَّتْ آلَاؤُهُ هُوَ الظَاهِرُ بَيْنَ الأُمَمِ، وَهُوَ المُتَوَلِّي لَهُمْ وَ هُوَ القَاضِي بَيْنَهُمْ فِي أَطْرَافِ الأَرْضِ وَأَوْسَطِهَا وَهُوَ النَاطِقُ فِيهِمْ حَتَّى لَا يَبْقَى حَقٌّ وَلَا وَجْهُ حَقٍّ مِنْ وُجُوهِ الحَقِيقَةِ إِلَّا وَهُوَ مُحْتَجٌّ بِهِ عَلَيْهِمْ، فَإِنَّ الأَنْبِيَاءَ دُونَهُ وَالمَلائِكَةُ دُونَهُ، وَلِكُلٍّ هُدىً وَلَيْسَ هُمْ الفَاعِلِينَ ذٰلِكَ، وَهُوَ الفَاعِلُ عَلَى أَيْدِيهِمْ وَالنَاطِقُ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ وَالقُدْرَةُ لَيْسَتْ بِمُسْتَعَارَةٍ