و ابوعبدالله بن ابراهیم نعمانی رضی الله عنه برایم حدیث کرد که گفت: از سرورمان خُصَیبی شرّف الله مقامه دربارۀ عبادت پرسیدم؟ پس فرمود: عبادت برای «معنی» است و سجود برای «اسم». گفتم: ای سرورم، این شراکت شرک است. فرمود: پناه بر خدا که چنین باشد، و اینکه برای «معنی» شریک یا همتایی باشد. همانا «معنی» تعالی، «اسم» خود را شرافت و کرامت بخشید و آن را قبله‌ای برای جهانیان قرار داد که به سوی آن سجده می‌کنند، در حالی که عبادت در اصل برای «معنی» است.

[۲۲۳] وَعَنْهُ قَالَ: حَدَّثَنِي شَيْخِي أَبُو إِسْحَاقَ إِبْراهِيمُ الرِفَاعِيُّ عَنْ السَيِّدِ أَبِي عَبْدِ اللّٰهِ الخُصَيبِي نَضَّرَ اللّٰهُ وَجْهَهُ قَالَ: حَدَّثَنِي عَسْكَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الفَارِسِيِّ قَالَ: قُلْتُ لِسَيِّدِنَا أَبِي شُعَيْبٍ مُحَمَّدٍ النَمِيرِيِّ عَلَيْهِ السَلَامُ: يَا سِيدِي، لِمِنْ العِبَادَةُ؟ فَقَالَ: لِمَنْ قَالَ لِمُوسَى -عَزَّ عَزُّهُ- عِنْدَ مُنَاجَاتِهِ لَهُ:﴿وَأَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوحَىٰ ❁ إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي﴾¹فَكَانَ هٰذَا القَوْلُ مِنَ المَعْنَى لِإِسْمِهِ تَعْرِيفًا لِلْعَالَمِ أَنَّهُ الرَبُّ المَعْبُودُ، وَلَا يُعْلِنُ بِنُونَ العَظَمَةِ إِلَّا المَعْنَى -عَزَّ عَزُّهُ- فَمَنْ عَبَدَ الإِسْمَ دُونَ المَعْنَى كَانَ كَافِرًا.