رَسُولُ اللّٰهِ -عَزَّ عَزُّهُ- : "عَلِيٌّ نُورٌ بَيْنَ عَيْنَيَّ" فَكَانَ سُجُودُ سَلْمَانَ لِلنُورِ الَّذِي بَيْنَ عَيْنَيْهِ فَهُوَ المَعْنَى المَعْبُودُ ثُمَّ قَالَ سَيِّدُنَا أَبُو شُعَيْبٍ إِلَيْهِ التَسْلِيمُ: "مَنْ عَبَدَ غَيْرِ العَيْنِ فَقَدْ أَخْطَأَ لِأَنَّ المِيمَ مَكَانٌ لَهُ".

و شیخ ابوالحسن علی بن عیسی الجسری الکتانی قدس الله روحه برایم حدیث کرد و گفت: شیخ من، سید ابوعبدالله الحسین بن حمدان الخُصیبی شرف الله مقامه برایم حدیث کرد و گفت: محمد بن اسماعیل الحسنی برایم حدیث کرد و گفت: روزی در محضر سرورمان ابوشعیب محمد بن نُصیر النمیری سلام بر او بودیم و او با ما مذاکره و گفتگوی علمی می‌کرد. آنچه از او به خاطر سپردم این بود که فرمود: «علی همان «معنیِ» معبود است، نعمت‌های او بزرگ و نام‌هایش مقدس باد؛ خدایِ خدایان و پروردگارِ پروردگاران، غایتِ هر غایت و نهایتِ هر نهایت است.» و اینکه سرور ما «سین» -سلام از اوست- سرور ما «میم» -عَزَّ عَزُّهُ- را در یکی از راه‌های مدینه ملاقات کرد و برای او سجده نمود. به او گفته شد: ای سلمان، آیا برای محمد سجده می‌کنی؟ پس فرمود: «من به نوری که میان دو چشم او بود سجده کردم، که او همان مطلوب است.» پس یکی از حاضران به او گفت: ای سرور ما، ای باب الله و ای دین‌دهندهٔ ما، این موضوع را برای ما تفسیر کن. پس سلمان فرمود: رسول الله -عَزَّ عَزُّهُ- فرموده است: «علی نوری است میان دو چشم من.» پس سجدهٔ سلمان برای آن