[۲۱۶] وَرُوِيَ أَنَّ رَجُلًا مِنْ المُرِيدِينَ سَأَلَ مَوْلَانَا الصَادِقَ -عَزَّ عَزُّهُ- : عَنْ الرُكُوعِ وَالسُجُودِ؟ فَقَالَ: "السُجُودُ لِلإِسْمِ، وَالعِبادَةُ لِلمَعْنَى".
و روایت شده است که مردی از مریدان از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- دربارهٔ رکوع و سجود پرسید. پس فرمود: سجود برای «اسم» است و عبادت برای «معنی».
[۲۱۷] وَبِالإِسْنادِ الأَوَّلِ عَنْ شَيْخِي عَنْ أَشْيَاخِهِ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ أَنَّ طَائِفَةً مِنَ المُوَحِّدِينَ اِخْتَلَفُوا بِالعِبَادَةِ، فَقَالَ قَوْمٌ: العِبَادَةُ لِلإِسْمِ وَقَالَ آخَرُونَ: بَلْ العِبَادَةُ لِلمَعْنَى فَكَتَبُوا رُقْعَةً فِي ذٰلِكَ وَأَوْصَلُوهَا إِلَى السَيِّدِ أَبِي شُعَيْبٍ النُمَيْرِيِّ إِلَيْهِ التَسْلِيمُ فَوَقَّعَ عَلَيْهَا، عَلَى ظَهْرِهَا: (كَيْفَ) وَأَنْفَذَهَا إِلَيْهِمْ، فَلَمَّا نَظَرُوا إِلَى كَيْفَ، لَمْ يَفْهَمُوا مَعْنَاهَا فَأَتَوْا إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ جُنْدَبٍ عَلَيْهِ السَلَامُ فَدَفَعُوا إِلَيْهِ الرُقْعَةُ وَسَأَلُوهُ عَمَّا فِيهَا؟ فَقَالَ لَهُمْ: "أَلْقُوهَا عَلَى عَدَدِ الأَحْرُفِ" فَقَالُوا: هِيَ ثَلَاثَةٌ، قَالَ: "أَوَلَمْ تَعْلَمُونَ بِأَنَّ عَلِيَّاً ثَلاثَةَ أَحْرُفٍ؟" قالُوا: نَعَمْ، قَالَ: "وَكَذٰلِكَ كَيْفَ ثَلَاثَةُ أَحْرُفٍ فَالعِبادَةُ لَعَلِّيٍ".
وَوَجْهٌ آخَرُ: إِنَّ كَيْفَ فِي حِسَابِ الجُمَّلِ الكَبِيرِ مِائَةٌ وَعَشَرَةٌ، وَكَذٰلِكَ عَلَيٌّ مِائَةٌ وَعَشَرَةٌ.
و با اسناد اول از شیخ من از مشایخ او رضی الله عنهم روایت شده است که گروهی از موحدان دربارهٔ عبادت اختلاف کردند. گروهی گفتند: عبادت برای «اسم» است. و دیگران گفتند: بلکه عبادت برای «معنی» است. پس نامه‌ای در این باره نوشتند و آن را به سرور ما ابوشعیب النمیری سلام بر او رساندند.او بر پشت آن، کلمهٔ «کَیفَ» یعنی