عَزُّهُ- فَسَجَدْتُ فَقَالَ -عَزَّ عَزُّهُ- وَقَدْ رَفَعْتُ رَأْسِي: "يَاجَابِرُ، هَلْ تَعْرِفُ شَيْثاً؟" فَقُلْتُ: نَعَمْ يا مَوْلَايَ إِذَا عَرَّفْتَنِي بِهِ فَتَحَرَّكَ ثَانِيَةً فَإِذَا بِهِ شِيثٌ -عَزَّ عَزُّهُ- فَسَجَدْتُ فَقَالَ وَقَدْ رَفَعْتُ رَأْسِي: "يَاجَابِرُ هَلْ تَعْرِفُ يُوسُفَ؟" فَقُلْتُ: نَعَمْ إِذَا عَرَّفْتَنِي بِهِ يَا مَوْلَايَ: فَحَرَّكَ رَأْسَهُ فِي مِئْزَرَتِهِ فَإِذَا بِهِ يُوسُفُ، فَسَجَدْتُ ثُمَّ قَالَ لِي وَقَدْ رَفَعْتُ رَأْسِي: "يَا جَابِرُ، هَلْ تَعْرِفُ يُوَشَعَ؟" فَقُلْتُ: نَعَمْ يَا مَوْلَايَ إِذَا عَرَّفْتَنِي بِهِ فَحَرَّكَ رَأسَهُ فِي مِئْزَرَتِهِ فَإِذَا بِهِ يُوَشَعُ، فَسَجَدْتُ لِعَظَمَتِهِ ثُمَّ رَفَعْتُ رَأْسِي، فَقَالَ لِي: "يَا جَابِرُ، هَلْ تَعْرِفُ آصِفَ؟" فَقُلْتُ: نَعَمْ يَا مَوْلَايَ إِذَا عَرَّفْتَنِي بِهِ بِكَرَمِكَ؟ فَحَرَّكَ رَأْسَهُ فِي مِئْزْرَتِهِ فَإِذَا بِهِ آصِفٌ، فَسَجَدْتُ، فَقَالَ لِي وَقَدْ رَفَعْتُ رَأْسِي: "يَاجَابِرُ، هَلْ تَعْرِفُ شَمْعُونَ؟" فَقُلْتُ: نَعَمْ يَا مَوْلَايَ إِذَا عَرَّفْتَنِي بِهِ عَرَفْتُهُ؟ فَحَرَّكَ رَأْسَهُ فِي مَئْزَرَتِهِ فَإِذَا بِهِ شَمْعُونُ، فَسَجَدْتُ، فَقَالَ لِي بَعْدَمَا رَفَعْتُ رَأْسِي: "يَا جَابِرُ، هَلْ تَعْرِفُ عَلِيًّا؟" فَتَبَسَّمْتُ وَقُلْتُ: نَعَمْ يَا مَوْلَايَ يَا أَمِيرَ النَحْلِ، فَحَرَّكَ رَأْسَهُ فِي مِئْزَرَتِهِ، فَإِذَا بِهِ الأَنْزَعُ البَطِيْنُ لَمْ يَزَلْ عَنْ كِيَانِهِ وَإِنْ ظَهَرَ لَعَيانِهِ.

آنچه این اعتقاد ما را تأیید می‌کند مبنی بر اینکه تمام ظهورات «معنی» به ذات است و این ظهورات هفت‌گانه همگی انزعی هستند یعنی ظهورات همان ذات انزع هستند روایتی است که با اسناد صحیح از جابر بن عبدالله انصاری علیه السلام نقل کرده‌ام که گفت: روزی مولایم امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- در حالی که من نشسته بودم، به من فرمود: «ای جابر، آیا هابیل را می‌شناسی؟» گفتم: آری ای مولایم، اگر شما او را به من