الكُفْرَ لِأَنَّ الإِسْمَ مُحْدَثٌ، وَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْبُدُ الإِسْمَ وَالمَعْنَى فَقَدْ جَعَلَ للّٰهِ شَرِيكًا، وَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْبُدُ المَعْنَى بِحَقِيقَةِ المَعْرِفَةِ فَأُولٰئِكَ أَصْحَابُ أَمِيرِ المُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يُجِيبُونَهُ فِي البَرِّ وَالبَحْرِ".

همچنین این را از مشایخ خود -رضی الله عنهم- روایت کرده‌ام و از افراد مورد اعتمادم به آن معتقد شده‌ام. از جمله آن، روایتی است که با اسناد صحیح از محمد بن سنان از یونس بن ظبیان -علیهما السلام- نقل کرده‌ام که گفت: از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- شنیدم که می‌فرمود: «هر کس گمان برد که خدا را با توهم و گمان قلوب می‌شناسد، به تحقیق معبود را نفی کرده است. و هر کس گمان برد که او دیده نمی‌شود، به امری غایب حواله داده است. و هر کس گمان برد که «اسم» را بدون «معنی» می‌پرستد، به کفر ملتزم شده است، زیرا «اسم» پدیده‌ای مخلوق است. و هر کس گمان برد که «اسم» و «معنی» را با هم می‌پرستد، برای خداوند شریکی قرار داده است. و هر کس گمان برد که «معنی» را با حقیقت معرفت می‌پرستد، آنان یاران امیرالمؤمنین هستند که او در خشکی و دریا پاسخشان را می‌دهد.»

[۲۱۰] وَبِالإِسْنادِ عَنْ مَوْلَانَا العَالِمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْبُدُ الإِسْمَ دُونَ المَعْنَى فَقَدْ أَقَرَّ بِالكُفْرِ لِأَنَّ الإِسْمَ مُحْدَثٌ، وَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْبُدُ الإِسْمَ وَالمَعْنَى فَقَدْ جَعَلَ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهًا آخَرَ، وَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْبُدُ الصِفَةَ بِالإِدْرَاكِ فَقَدَ حَدَّ المَعْبُودَ، وَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْبُدُ المَعْنَى