يَصِفُونَ﴾¹. وَقَوْلُهُ -عَزَّ وَجَلَّ- :﴿وَقَالَ اللَّهُ لَا تَتَّخِذُوا إِلَٰهَيْنِ اثْنَيْنِ ۖ إِنَّمَا هُوَ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ ۖ فَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ﴾².

و گاهی «اسم» در چندین شخص ظهور می‌کند، لکن در حقیقت اگر هزار شخص هم باشند، او یکی است و او همان سید ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است. اما «معنی» -عَزَّ عَزُّهُ- جز در یک شخص ظهور نمی‌کند و دلیل بر آن، این گفتهٔ خداوند تعالی است: ﴿اگر در آسمان و زمین خدایانی جز الله وجود داشت، هر دو تباه می‌شدند؛ پس منزه است الله، پروردگار عرش، از آنچه وصف می‌کنند.﴾ و این گفتهٔ او -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿و خداوند فرمود: دو معبود برنگزینید؛ همانا او معبودی یگانه است؛ پس تنها از من بترسید.﴾

( حقیقت توحید در مقام صامت یا معنی و مرتبه ناطق یا اسم ):

وَهٰذا هُوَ التَوْحِيدُ المَحْضُ بِعَيْنِهِ فَالمَعْنَى سُبْحانَهُ فِي سَطْرِ النُبُوَّةِ صَامِتٌ وَالإِسْمُ نَاطِقٌ يَدُلُّ عَلَيْهِ وَيَدْعُو إِلَيْهِ وَفِي سَطْرِ الإِمَامَةِ الإِسْمُ صَامِتٌ وَالمَعْنَى نَاطِقٌ يُشِيرُ إِلَى ذَاتِهِ وَيُصَرِّحُ بِمَعْنَوِيَّتِهِ. وَهُوَ تَعالَى وَإِنْ ظَهَرَ كَصُورَةِ الإِسْمِ فَإِنَّ أَهْلَ البَصَائِرِ يَعْلَمُونَ أَنَّ ظُهُورَاتِهِ كُلُّهَا ذَاتِيَّةٌ أَنْزَعِيَّةٌ وَإِنْ قَلَبَ الأَبْصَارَ فِي رُؤْيَتِهِ فَالعِلَّةُ فِي النَاظِرِ لَا فِي المَنْظُورِ إِلَيْهِ فَمَنْ عَبَدَ الإِسْمَ