و «من» نمی‌گوید مگر «معنی»، معبود جهانیان، علی امیرالمؤمنین، آن «انزع بطین»، که سید ما «اسم» را ابداع و آشکار نمود و او را از نور ذات خویش به وجود آورد و ایجادش کرد و او را بر ارادهٔ خویش آگاه ساخت. پس علی معبود و «معنیِ» محمد است که بر او توانا و مالک اوست. ومحمد بندهٔ او و آفریدهٔ او و نیازمند به اوست، در حالی که از او خالی نیست. و آن صورت انزعی (صورت مولا علی)، نه آفریده شده و نه «اسمی» است، بلکه همان ذات قدیم و احدی است. و اوست که بر بندگانش چیره است و بر منبرهای عظمتش با زبان قدرتش می‌گوید: «من انجام دادم، من ساختم». معبودی جز او نیست و غایتی فراتر از او وجود ندارد.

( یگانگی معنی وتعدد أشخاص اسم ):

وَقَدْ يَكُونُ الإِسْمُ ظَاهِرًا بِأَشْخَاصٍ عِدَّةٍ وَلٰكِنَّهَا فِي الحَقِيقَةِ لَوْ كَانَتْ أَلْفَ شَخْصٍ فَهُوَ واحِدٌ وَهُوَ السَيِّدُ المِيمُ -عَزَّ عَزُّهُ- وَالمَعْنَى -عَزَّ عَزُّهُ- لَا يَظْهَرُ إِلَّا بِشَخْصٍ وَاحِدٍ وَالدَلِيلُ عَلَيْهِ قَوْلُهُ تَعَالَى: ﴿لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا ۚ فَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا