طواف می‌کردند و او را بزرگ می‌داشتند.» و آن پیر در میانشان قدرتی آشکار ساخت و از آنان غایب شد. پس چون صورت‌ها بر فرشتگان متفاوت گشت اما قدرت بر آنان متفاوت نشد، به او گفتند: «پاک و منزهی تو، معبودی جز تو نیست. هرگونه که خواهی و به هر چه خواهی ظهور کن، که تو همانی که هستی.»

( اسماء ذات یا مقام غیب و اسماء تعریف یا مقام تجلی ):

وَذٰلِكَ بِتَوْفِيقِهِ لَهُمْ وَلِمَوْلَانَا أَمِيرُ النَحْلِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَسْمَاءٌ كَثِيرَةٌ شَرِيفَةٌ سَنِيَّةٌ، فَمِنْهَا مَاهُوَ فِي القُرْآنِ الَّذِي يَعْلَمُ ظَاهِرَهَا لِيَدْعُوَهُ بِهَا مِنْ كافَّةِ البَرِيَّةِ، وَأَسْمَاؤُهُ فِي الظُهُورَاتِ المِثْلِيَّةِ فَلَا يَعْلَمُ حَقِيقَتَهَا غَيْرَ الفِرْقَةِ الشُعَيبِيَّةِ

وَسَنُورِدُ فِي ذٰلِكَ مَا عَلِمْنَاهُ فِي البَابِ الَّذِي يَتَضَمَّنُ مَعْرِفَةَ أَسْمَاءِ أَمِيرِ المُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- وَلَمَّا ذَكَرْنَا الأَسْمَاءَ السَبْعَةَ الذَاتِيَّةَ الَّتِي أَظْهَرَهَا فِي الكَوْنِ البَشَرِيِّ، وَجَبَ أَنْ نَذْكُرَ أَسْمَاءَهُ الَّتِي هِيَ لَهُ خَاصَّةً فِي حَقِيقَةِ الدُعَاءِ بِالإِشَارَةِ إِلَيْهِ وَهِيَ: المَعْنَى، القَدِيمُ، الأَزَلُ، الأَحَدُ، الفَرْدُ الصَمَدُ، العَلِيُّ، مُعِلُّ العِلَلِ مَعْنَى المَعَانِي، غَايَةُ الغَايَاتِ، إِلٰهُ الآلِهَةِ.