النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ❁ ارْجِعِي إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ❁ فَادْخُلِي فِي عِبَادِي ❁ وَادْخُلِي جَنَّتِي﴾1. وَكَذٰلِكَ رَوَتْهُ عائِشَةُ أَيْضًا، وَعِبادُهُ فِي هٰذا المَوْضِعِ: الحَاءَانِ
وَالجَنَّةُ: السَيِّدُ فَاطِرٌ -عَزَّ عَزُّهُ- .
و از فضل بن عباس علیه السلام وارد شده است که گفت: «همانا «نفس» رسول الله همچون مرواریدی سفید در کف دست امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- روان شد، پس آن را به سوی دهان خویش برد» و این آیه را خواند: ﴿ای «نفس» مطمئنه ❁ خشنود و پسندیده به سوی پروردگارت بازگرد ❁ پس در میان «عباد» من درآی ❁ و به «جنت» من داخل شو﴾
و عایشه نیز این را روایت کرده است. و «عباد» او در این موضع: دو «حاء» حسن و حسین هستند. و «جنت»: سرور ما فاطر (فاطمه) -عَزَّ عَزُّهُ- است.
[۲۰۷] وَكَذٰلِكَ روَيُّ عَنْ مَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "مَنْ عَرَفَ مَواقِعَ الصِفَةِ بَلَغَ قَرَارَ المَعْرِفَةِ" وَالصِفَةُ السَيِّدُ مُحَمَّدٌ -عَزَّ عَزُّهُ- وَهُوَ المَقْصُودُ وَقَرَارُ المَعْرِفَةِ مَعْرِفَةُ العَيْنِ المَعْنَى المَعْبُودِ -عَزَّ عَزُّهُ- .
و همچنین از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «هر کس جایگاه‌های «صفت» را بشناسد، به اساس و بنیان شناخت حقیقی می‌رسد.» و