( مقام احدیت و مرتبه واحدیت ):

فَالأَحَدُ المَعْنَى، وَالوًاحِدُ الإِسْمُ وَهُوَ أَصْلُ العَدَدِ وَهُوَ العَرْشُ الَّذِي عَرَّشَ العِلْمَ فِي قُلُوبِ أَهْلِ المَعْرِفَةِ وَهُوَ النَفْسُ المُحَذِّرَةُ الَّتِي قَالَ اللّٰهُ تَعالَى فِيهَا: ﴿يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا ۗ وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ ۗ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ﴾¹.

پس «احد» (یگانه) همان «معنی» است، و «واحد»همان «اسم» است و او اصل عدد است و او همان عرشی است که علم را در دل‌های اهل معرفت بنا نهاد و برافراشت. و او همان «نفس» هشداردهنده‌ای است که خداوند تعالی درباره‌اش فرموده: ﴿روزی که هر کس، آنچه از کار نیک انجام داده و آنچه از کار بد انجام داده را حاضر شده می‌یابد