و آن بدین‌گونه بود که «معنی» سبحانه بود و نه مکانی، نه دهری، نه زمانی، نه هنگامه‌ای، نه آوانی، نه آسمانی بنا شده، نه زمینی گسترده، نه خورشیدی درخشان، نه ماهی تابان، نه ستارگانی فروزان، نه نوری، نه ظلمتی، نه شبی، نه روزی، نه خشکی، نه دریایی، نه بلندی و نه پستی. پس چون خواست که بسته را گشوده، سکون را حرکت، و وجود بالقوه را عیان گرداند، سید ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- را که همان اسم اعظم و کریم اوست، از نور ذات خویش ابداع کرد و شخص او را برپا داشت و او را ندا کرد و با او سخن گفت و با او راز گفت. و او را اسم برتر خود که با آن خوانده می‌شود، و حجاب نزدیکتر و مَثَل اعلای خویش قرار داد. پس -عَزَّ وَجَلَّ- دربارهٔ او فرمود: ﴿و اوست کسی که آفرینش را آغاز می‌کند، سپس آن را بازمی‌گرداند و این بر او آسان‌تر است. و برای او در آسمان‌ها و زمین، مَثَل اعلی یا وصف برتر است و او عزیز و حکیم است.﴾.

و کلیدهای مُلک خویش و آفرینش خلقش را به او تفویض نمود و او را راه به سوی خود و دلیل بر خود قرار داد. پس «معنی» -عَزَّ عَزُّهُ- ، نَسَب و توصیف او سوره اخلاص است تا پایان آن.