هم زنی، نزد تو می‌آورم.» پس چون سلیمان آن را نزد خود مستقر دید، گفت: «این از فضل پروردگار من است تا مرا بیازماید که آیا شکر می‌کنم یا کفران می‌ورزم. و هر کس شکر کند، تنها به سود خود شکر کرده، و هر کس کفران ورزد، به راستی که پروردگار من بی‌نیاز و کریم است.»﴾.

پس این اشاره‌ای است از سوی سید ما سلیمان که «اسم» است، به مولای خود آصف -عَزَّ عَزُّهُ- که «معنی» است، مبنی بر اینکه او پروردگار، مبدأ، معبود و آفریدگار اوست. و او مولای ما امیر زنبوران -عَزَّ عَزُّهُ- ، آن پیشانی‌گشادهٔ میان‌پر، پروردگارِ پروردگاران است که علم کتاب نزد اوست. و سلیمان همان «اسم اعظم» و «حجاب اکرم» -عَزَّ عَزُّهُ- است.