و از سید ما آدم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است: که او بر هابیل حزن و تأسف آشکار ساخت و مدتی طولانی بر این حال بود. سپس با حوا همبستر شد و او به شیث باردار گشت. پس چون او را به دنیا آورد، آدم او را «هِبَةَ الله» نامید، یعنی: «خداوند او را به عنوان جانشین و جایگزین هابیل به من بخشید.» پس خداوند به او وحی فرستاد که او را «شیث» بنام و او را وصی وجانشین خود قرار ده.

بزرگ است آنکه نه زاده و نه زاده شده است و هرگز برای او همتایی نبوده است. و «معنی» یا همان ذات الهی به ذات ظهور کرد و او همان شیثِ ازلیِ قدیم است و «هِرمِسِ

هِرمِسان» (لقبی برای شیث به معنی سرور حکیمان) نامیده می‌شود. پس او امر وصایت و امامت را بر عهده گرفت و تألیف کتب آسمانی آدم را آشکار ساخت و آنها را در دوازده هزار پوست گاو جمع‌آوری نمود. و او همان «معنیِ» باقیِ معبود -عَزَّ عَزُّهُ- است، آن معبودِ مورد اشاره در هستی که پربرکت و مقدس است.

(ظهور يوسف وتأويل باطني):

وَظَهَرَ المَعْنَى -عَزَّ عَزُّهُ- وَهُوَ يُوسُفُ مِنْ يَعْقُوبَ بِالذَاتِ تَعَالَى مَنْ لَا تُشْبِهُ ذَاتُهُ الذَوَاتَ. وَأَظْهَرَ سِيرَةَ الجُبِّ وَالسَيَّارَةِ وَمَا فَعَلَ بِهِ إِخْوَتَهُ فِي ظَاهِرِ الأَمْرِ وَسِيرَتِهِ مَعَ العَزِيزِ وَهُوَ الوَلِيدُ بْنُ مُصْعَبِ بْنِ الرَيّانِ بِنِ دَوْفَعَ صَاحِبُ الأَهْرَامِ وَزَلِيخَةُ زَوْجُهُ، وَكَانَ العَزِيزُ أَحَدُ أَشْخَاصِ الإِسْمِ يَعْقُوبَ، وَالمَوْلَى يُوسُفُ هُوَ الرَبُّ المَطْلُوبُ، وَأَمَّا زَلِيْخَةُ فَهِيَ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمِيسِ الخَثْعَمِيَّةِ فِي القُبَّةِ المُحَمَّدِيَّةِ الهَاشِمِيَّةِ وَهِيَ آسِيَةُ بِنْتُ مُزَاحِمٍ فِي القُبَّةِ المُوسَوِيَّةِ، وَرَاحِيلُ أُمُّ يُوسُفَ هِيَ فاطِمَةُ بِنْتُ أَسَدٍ، وَأَمَّا دُنْيَا فَإِنَّهَا فَاخِتَةُ أَمُّ هَانِيء اِبْنَةُ أَبِي طَالِبٍ، وَإِخْوَةُ يُوسُفَ هُمْ أَوْلَادُ عَبْدٌ المَطَّلِبِ وَهُمْ أَيْضًا ثَمَانِيَةُ أَوْلَادِ السَيِّدِ المِيمِ وَثَلاثَةُ أَوْلِادِ أَبِي طَالِبٍ وَهُمْ: جَعْفَرُ وَعَقِيلٌ وَطَالِبٌ.