«در میان آدمیان آزاده‌ای نمانده است / نه، و نه در میان جنیان آزاده‌ای.»
«آزادگانِ هر دو گروه از میان رفتند / پس طعم زندگی تلخ است.»
(تفسیر و تاویل باطنی):
وَقَدْ عَلِمْتَ يَا سِيدِي وَفَّقَكَ اللّٰهُ أَنَّ آدَمَ هُوَ المِيمُ الإِسْمُ العَظِيمُ وَالحِجَابُ الكَرِيمُ الَّذِي خَلَقَ المُلْكَ بِأَسْرِهِ وَهُوَ مَجْمُوعٌ فِي قَبْضَتِهِ، فَهَلْ يَخْفَى عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي السَمَواتِ وَالأَرْضِ وَالكُلُّ إِلَيْهِ وَمَقالِيدُهُ بِيَدِهِ، فَهَلْ خَفِيَ عَلَيْهِ مَا فَعَلَهُ قَابِيلُ حَتَّى سَالَهُ أَنْ يُرِيَهُ مَوْضِعَ القَبْرِ؟
سُبْحَانَ مَنْ لَا يَخْفَى عَلَيْهِ شَيْءٌ فِي الأَرْضِ وَلَا فِي السَماءِ وَهُوَ السَمِيعُ العَلِيمُ لٰكِنَّهُ لَمَّا أَظْهَرَ مَوْلَانَا هَابِيْلُ عَزَّتْ قُدْرَتُهُ العَجْزَ وَإِنَّهُ مَيِّتٌ مَطْرُوحٌ بَيْنَ يَدَيْ قابِيلَ كَذٰلِكَ وَجَبَ أَنْ يُظْهِرَ إِسْمُهُ الأَعْظَمُ العَجْزَ، سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يَقُولُ الظَالِمُونَ عُلُوًّا كَبِيرًا، فَأَظْهَرَ العَجْزَ، وَسَأَلَهُ أَنْ يَدُلَّهُ عَلَى مَوْضِعِ القَبْرِ وَإِظْهَارُ العَجْزِ مِنَ القَادِرِ قُدْرَةٌ، وَالمُؤْمِنُونَ يُؤْمِنُونَ بِإِظْهَارِ العَجْزِ كَإِيمانِهِمْ بِالمُعْجِزِ.
و ای سرورم، خداوند تو را توفیق دهد، تو به یقین دانسته‌ای که آدم همان «میم» (اشاره به سیدنا محمد)، همان اسم عظیم و حجاب کریم است که تمام مُلک را آفرید و همگی در قبضهٔ قدرت اوست. پس آیا چیزی در آسمان‌ها و زمین بر او پوشیده می‌ماند در حالی