است. و اما نزد اهل باطن (پیروان معنای درونی): هابیل همان الله است و این سخن از جانب «معنی» جلّ و علا، نهی و بازداشتی برای ماست تا برادرت را در گفتار و کردار نکشی و از پروردگارت بترسی و مراقب او باشی.

و اما آنچه مولا هابیل که یادش بزرگ باد از قربانی و دعا آشکار ساخت، همانا برای تأدیب عالم با فعل خویش بود. پس با عمل خود، عبادت و تقدیم قربانی‌ها به درگاهش را به آنان آموخت؛ همان‌گونه که تعالی ذکره در این قبه (کنایه از عالم یا گنبد آسمان) مناسک و عبادت و فرایض شریعتی را که بدان امر شده است، آشکار ساخت؛ فرایضی همچون روزه و نماز و دیگر وجوه عباداتی که در سایر ظهورات خود انجام داد و امت را به انجام آن مخصوص گردانید و آنان را به مواظبت بر آن امر کرد و به عالم وعدهٔ پاداش و ثواب نیکو داد و برای کسی که با فرمانش مخالفت ورزد، عقاب سخت و سنگین را مهیا ساخت.

[۲۰۰]يُؤَيِّدُ ذٰلِكَ مَا وَرَدَ فِي النَقْلِ الصَحِيحِ عَنْ مَوْلَانَا الرِضَا عَلِيِّ بْنِ مُوسَى -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "إِنَّمَا ظَهَرَ اللّٰهُ بِذَاتِهِ لِيُؤْخَذَ بِآدَابِهِ، فَمَا عَمِلْنَاهُ فَاِعْمَلُوهُ وَما رَفَضْناهُ فَاُرْفُضُوهُ" وَالخَبَرُ بِطُولِهِ. وَقَدْ جَاءَ فِي الحَدِيثِ:" أَنَّ فِي الوَقْتِ الَّذِي جَرَتْ المُحَاوَرَةُ بَيْنَ هَابِيلَ وَقَابِيلَ