وَأَمَّا مَا أَظْهَرَ المَوْلَى هَابِيلُ لِذِكْرِهِ التَعْظِيمُ مِنَ القُرْبَانِ وَالدُعَاءِ فَإِنَّمَا هُوَ تَأْدِيبٌ لِلْعَالَمِ بِفِعْلِهِ، فَعَلَّمَهُمْ العِبَادَةَ وَتَقْرِيبَ القَرَابِينِ إِلَيْهِ، كَمَا أَظْهَرَ تَعَالَى ذِكَرُهُ فِي هٰذِهِ القُبَّةِ مَا أَظْهَرَهُ مِنَ النُسُكِ وَالتَعَبُّدِ وَفَرائِضِ الشَرِيعَةِ المَأْمُورِ بِهَا وَهِيَ الصَوْمُ وَالصَلاةُ وَغَيْرُ ذٰلِكَ مِمّا فَعَلَهُ مِنْ وُجُوهِ العِبَادَاتِ فِي سَائِرِ الظُهُورَاتِ وَخَصَّ الأُمَّةَ عَلَى فِعْلِهِ، وَأَمَرَهُمْ بِالمُواظَبَةِ عَلَيْهِ، وَوَعَدَ العَالَمُ بِحُسْنِ المُجَازَاةِ وَالثَوَابِ، وَأَعَدَ لِمَنْ خَالَفَ أَمْرَهُ وَبِيْلَ العِقَابِ.

و آنچه این سخن را تأیید می‌کند، چیزی است که در این فصل شرح دادم و آن را به روایتی که سرور و شیخ من خداوند روح لطیف او را مقدس گرداند نقل کرده است، افزودم؛ و در این امر، فضل و منت از آنِ اوست. و آن، روایتی است که ابوالحسن رائق بن الخِضر المَهلَمى رحمه الله با اِسناد خود از راویانش از محمد بن الحسن از ابی خالد العاقولی از مردی از اصحاب مورد اعتماد ما از ابی زید بن معاویة العِجلی از مولای ما ابی عبدالله الصادق -عَزَّ عَزُّهُ- برایم حدیث کرد. و از طریقی دیگر به صورت مرفوع به ابی عبدالرحمن از شیخ او از مولای ما ابی جعفر الباقر -عَزَّ عَزُّهُ- رسیده است که فرمود:

«همانا «اسم» که لقبی برای آدم که باطن آن سیدنا محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است، هنگامی که هبة الله شیث -عَزَّ عَزُّهُ- برای او زاده شد، گفت: پروردگارا، آیا هبة الله را تزویج کنم؟ پس خداوند سبحانه و تعالی از بهشت حوریه‌ای به نام «نازله» (به معنی فرودآمده) را