و سید ما محمد -عَزَّ عَزُّهُ- صاحب و برپاکنندهٔ آن شریعت است، و سنت، واحد و جاری است از اول امر تا آخر آن؛ و آن همان امر به حلال شمردن حلال آن و حرام شمردن حرام آن است. و دلیل بر این امر، این گفتهٔ خداوند تعالی است: ﴿پس هنگامی که عذاب سخت ما را دیدند، ایمانشان سودی به حالشان نبخشید. این سنت خداست که از دیرباز در میان بندگانش جاری بوده، و آنجا بود که کافران زیانکار شدند﴾.

و ستایش او بزرگ باد، فرمود: ﴿این سنت خداوند درباره کسانی است که پیش از این بوده‌اند؛ و هرگز برای سنت خدا تبدیلی نخواهی یافت﴾ . و همانا تبدیل وهرگونه دگرگونی از جانب ابلیس ملعون واقع شد، پس او این محرمات را حلال شمرد و به ارتکاب این پلیدی‌ها امر کرد، به عنوان رد و مخالفتی با آنچه «اهل مقامات» (صاحبان مراتب عالی روحانی) امر کرده بودند. و کسانی که از همان اصل و طینت او و از حزب او بودند، از او اطاعت کردند. پس او واژگون شد و آنان نیز واژگون شدند و با این کار، در عذاب دردناک و کیفر و عذاب سخت و پایدار قرار گرفتند

[۱۹۹] وَالَّذِي يُؤَيِّدُ ذٰلِكَ مَا شَرَحْتُهُ فِي هٰذا الفَصْلِ وَأَضَفْتُهُ إِلَى مَا رَوَاهُ سَيِّدِي وَشَيْخِي قَدَّسَ اللّٰهَ لَطَيْفَهُ، وَلَهُ فِي ذٰلِكَ الفَضْلُ وَالمِنَّةُ، وَهُوَ مَا حَدَّثَنِي بِهِ أَبُو الحَسَنِ رائِقُ بْنُ الخِضْرِ المَهْلَمِيِّ رَحِمَهُ اللّٰهُ بِإِسْنَادِهِ عَنْ رِجَالِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الحَسَنِ عَنْ أَبِي خَالِدٍ العَاقُولِيِّ عَنْ رَجُلٍ