مردمان، خالقِ اشیاء، پروردگار آسمان‌های بلند و زمین‌های پست، صاحبِ آنچه دیده می‌شود و آنچه دیده نمی‌شود، شنونده‌ی راز و نجوایِ پنهان، و برطرف‌کننده‌ی رنج و

گرفتاری، مقصود و مطلوبِ تمامی آفریدگان، آن حقیقتِ غیبی و ذاتِ الهی که به تنهایی در آخرت و دنیا پرستیده می‌شود، و هر آنچه غیر اوست، از انوار و نام‌های نیکویش، بندگان اویند، هیچ حدی او را در بر نگیرد و هیچ وصف‌کننده‌ای به کُنه ذاتش نرسد، و هر که او را شناخت، گمش نمی‌کند، آنکه بر آفریدگان با ذاتِ بلندمرتبه‌ی خویش تجلی می‌کند، آن دیده‌شده و مشاهده‌شده در صورتِ اَنزَعیّه (صورت بشری امیرالمؤمنین که نشانی آن پیشانیِ فراخ و بی‌مو در دو سوی آن بود) که در میانِ مردمان آن را برمی‌گزیند تا راهِ روشن برای کسی که به آن اقرار کرده آشکار گردد و حجت بر کسی که او را انکار کرده ثابت شود. پس در عقل‌ها آنچه را که به اندازه‌ی صفا و لطافتشان توانِ حملش را داشتند، استوار گشت و گوش‌ها از او چیزی را شنیدند که جوهرِ دل‌ها را می‌رساند و چشم‌ها به اندازه‌ی گنجایش خود نگریستند؛ پس هر کس او را به آن اندازه که سزاوارِ دیدن اوست می‌بیند و مطابق با جایگاهش به او می‌نگرد. پس مقدس است آنکه ازذات حقیقی خود زایل نگشت، هرچند که در برابر دیدگان ظاهر شد.این بدان سبب است که خدا خود حق است و آنچه به جای او می‌خوانند باطل است و این