سپس به عبودیت برای او اعتراف نمود و فرمود: «علی برای من همچون دکمه پیراهنم است.»

منظورش این بود که او مالک گردن من و صاحب اختیارم است. پس ناگزیر باید از سوی انبیاء و صاحبان شرایع، اشاراتی به یک معبودِ ظاهرِ موجود باشد که اهل دعوت او را ببینند و او را بشناسند همان‌گونه که فرزندان و خودشان را می‌شناسند. و اگر آن معبود، ظاهر و موجود نباشد که اهل دعوت او را ببینند، پس هیچ معبودی وجود ندارد. و ما از شواهد در این باره به مقداری که کفایت و بی‌نیازی است برای کسی که خداوند قفل قلبش را گشوده و حواسش را به صفای خردش پاک گردانیده است، شرح دادیم.

[۱۹۷] وَقَدْ سُئِلَ مَوْلَانَا العَالَمُ -عَزَّ عَزُّهُ- عَنْ قَوْلِ اللّٰهِ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿قُلْ فَالِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ فَلَوْ شَاءَ لَهَدَاكُمْ أَجْمَعِينَ﴾¹ فَقَالَ: "هِيَ وَاللّٰهِ تَأْتِي إِلَى العَالِمِ فَيَعْلَمُهَا بِعِلْمِهِ، كَمَا تَأْتِي إِلَى الجَاهِلِ فَيَدْفَعُهَا بَجْهْلِهُ، إِنَّ السَدِيدَ السَعِيدَ مَنْ تَابَ وَاِرْعَوَى وَنَهَى النَفْسَ عَنْ الهَوَى".

و از مولای ما العالِم که عزتش بزرگ باد درباره این سخن خداوند -عَزَّ وَجَلَّ- پرسیده شد: ﴿بگو: پس حجت رسا و قاطع از آنِ خداست، و اگر می‌خواست، همگی شما را