عَنْ الصِفَاتِ وَالنُعُوتِ وَالإِشَارَاتِ فَإِذَا اِنْتَهَى تَوْحِيدُ الرُسُلِ وَالْأَبْوَابِ وَأَهْلُ المَرَاتِبِ وَالأَسْبَابِ الَّذِينَ هُمْ دُعَاةُ الخَلْقِ إِلَى الحَقِّ كَمَا قَالَ السَيِّدُ الرَسُولُ -عَزَّ عَزُّهُ- : ﴿هُوَ الْحَيُّ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ فَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ ۗ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾¹ وَقَالَ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿ذٰلِكَ بِأَنَّ اللّٰهَ هُوَ الحَقُّ وَأَنَّ مَا يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ البَاطِلَ﴾².

و از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده که از ایشان سؤال شد و گفته شد: ای مولای ما، چرا این پنج تن، اولوالعزم از رسولان نامیده شدند؟ پس فرمود: «زیرا آنان بر توحید امیرالنحل -عَزَّ وَجَلَّ- عزم نمودند و آن بدین سبب است که رسول -عَزَّ عَزُّهُ- هرگاه ظاهر شود، به‌سوی مُرسِل دعوت می‌کند و مُرسِل -عَزَّ عَزُّهُ- هرگاه ظاهر شود، به‌سوی خودش دعوت می‌کند و به ذات خویش اشاره می‌نماید، و اگر چنین نبود، عالم، ربّ را از مربوب، و قدرت را از قادر، و إله را از مألوه (پرستنده)، و قدیم را از مُحدَث (پدیده)، و رسول (فرستاده) را از مُرسِل (فرستنده) تشخیص نمی‌داد.»

و صاحبان شرایع از ایشان سلام بر آنان امامان امت هستند، و مولای ما امیرالنحل، امامِ امامان است، همان‌گونه که گفته می‌شود: خدایِ خدایان، زیرا او مقصد و معبود ایشان است، و او غایتِ غایات و نهایتِ نهایات است، خارج از صفات و نُعوت و