[۱۸۴] وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ صَدَقَةَ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنْ مَوْلَانَا مُوسَى الكَاظِمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "كَلَّفَ اللّٰهُ عِبَادَهُ أَنْ لايَنكِرُوهُ فِي أَيِّ صُورَةٍ ظَهَرَ لَهُمْ بِهَا، فَظَهَرَ لَهُمْ كَمِثْلِ صُوَرِهِمْ فَأَنْكَرُوهُ وَقَالَ: مَنْ عَبْدَ مَعْدُومًا حَصَلَ عَلَى مَعْدُومٍ".
و از محمد بن صدقه علیه السلام از مولای ما موسی کاظم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت است که فرمود: «خداوند بندگانش را مکلف ساخت که او را در هر صورتی که بر ایشان ظاهر می‌شود، انکار نکنند. پس او مانند صورت‌های خودشان بر ایشان ظاهر شد، اما آنان انکارش کردند.» و فرمود: «هر که موجودی غیرموجود را بپرستد، به معدوم دست یافته است.»
[۱۸۵] وَبِالإِسْنَادِ عَنْ العَالَمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "مَنْ عَبَدَ مَنْ لَا يَعْرِفُهُ كاَنَ حَقِيقًا عَلَيْهِ إِذَا لَقِيَهُ أَنْ لَا يَعْرِفَهُ".
و به همین اسناد از عالم -عَزَّ عَزُّهُ- روایت است که فرمود: «هر که کسی را که نمی‌شناسد بپرستد، سزاوار است که چون او را ملاقات کند، او نیز وی را نشناسد»
[۱۸۶] وَقَالَ: "كُلُّ مَالَا يَقَعُ عَلَيْهِ إِسْمُ الظُهُورِ يُوشِكُ أَنْ لَا يَكُونَ شَيْئًا".
و فرمود: «هر آنچه نامِ «ظهور» بر آن اطلاق نشود، بیم آن می‌رود که چیزی نباشد.»
[۱۸۷] وَبِالإِسْنَادِ عَنْ الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "إِنَّ أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- : "ظَهَرَ لِلعَجَمِ بِبَهْمَنَ الفَارِسِيِّ فَقَالَ: أَنَا رَبُّكُمْ الَّذِي تَعْبُدُونَ وَإلَهُكْمُ الَّذِي تَطْلُبُونَ، فَقَالَ قَوْمٌ: