مولایم به او فرمود: به سوی دوزخ تا روز حشر فرو شو.پس با چهره به زمین افتاد و به سوی همان جایی که از آن آمده بود شروع به غلتیدن کرد تا در یکی از زوایای ایوان ناپدید شد. سپس جماعتی از لشکر به سوی ما آمدند تا عظمت ایوان را ببینند. چون مولای ما امیرالمؤمنین که عزتش گرامی باد حضورشان را حس کرد، پاهایش را بر پشت و کوهان قاطر جمع کرد و سه بار تکبیر گفت و به توحید خداوند ندا داد و این فرمودهٔ سبحان را تلاوت کرد: (و اين خانه‌هاى آنهاست كه به سزاى ستمشان خالى مانده است). و فرمودهٔ تعالی: (همانا زمین از آنِ خداست؛ آن را به هر کس از بندگانش که بخواهد می‌دهد و فرجام [نیک] از آنِ پرهیزگاران است). سپس رو به قبله ایستاد و دو رکعت نماز گزارد، و من نیز با او نماز گزاردم. و آن جماعت فرود آمدند و همانند ما نماز گزاردند و همانند ما به توحید ندا دادند. و در ایوان، در همان محلی که نماز گزارده بود، مسجدی را معین فرمود. و از آن مکان به اندازهٔ مسافتی به قدر یک صدا زدن حرکت کرد و بازگشت و در نزدیکی دجله فرود آمد. پس نماز را برپا داشت و نماز ظهر و عصر را خواند و در آنجا نمازگاهی را مشخص کرد. و بر قاطرش سوار شد و من نیز با او سوار شدم تا به دجله رسید. پس بر آن ایستاد و فرمود: «ای جابر، اینجا مکانی است که یاران عمر هنگامی که این شهر را فتح کردند، از آن عبور نمودند و عبور از آن بر مؤمنان حرام است. پس به مردم فرمان ده به همان سویی که من می‌روم حرکت