كَانَ مَعَهُ، وَصَاحَ بِهِ: قُمْ أَيُّهَا المَيِّتُ فَاِنْشَقَّ القَبْرُ وَتَمَخَّضَ اللَحْدُ وَإِذَا بِرَجُلٍ جالِسٍ بِلَا يَدَيْنِ فِي وَسَطِ القَبْرِ، فَاِلْتَفَتَ يَمِينًا وَشَمَالًا وَنَظَرَ إِلَى أَمِيرِ المُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- وَقَالَ لَهُ: لَبَّيْكِ لَبَّيْكِ يَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ، يَا مَنْ أَمَاتَنِي ثُمَّ أَحْيَانِي وَأَنْتَ مُحْيِي كُلَّ حَيٍّ وَمُمِيتَهُ فَقَالَ لَهُ: أَخْبِرْهُمْ بِاِسْمِكَ وَحَالِكَ فَقَالَ: نَعَمْ، أَنَا إِسْمِي مُزَاحِمُ صَاحِبُ الأَيْكَةِ، مَلَكْتُ مِنْ قَافٍ إِلَى قَافٍ وَاِبْتَنَيْتُ بِأَلْفِ بِكْرٍ، وَأَمَرْتُ وَنَهَيْتُ شَرْقًا وَغَرْبًا ثُمَّ مُتُّ فَوَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ عِنْدَ مَوْتَتِي فَرَأَيْتُكَ تَقْضِي وَتَمْضِي وَتُدْخِلُ الجَنَّةَ أَقْوَامًا وَتُدْخِلُ النَارَ آخَرِينَ وَمَا رَأَيْتُ نَاجِيًا عَلَى الصِرَاطِ إِلَّا عَارِفِيكَ وَأَنَا مُسْتَجِيرٌ بِعَفْوِكَ فَاِعْفُ عَنِّي وَأَجِرْنِي، فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ المُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- : إِذَنْ فَنَمْ فِي مَضْجَعِكَ فَعَادَ إِلَى حَالِهِ".

و مانند آن، چیزی است که شیخ من ابوالفتح محمد بن حسن که خداوند خشنودی‌اش را نصیب او گرداند برایم حدیث کرد، گفت: ابوالعباس احمد بن یوسف قاضی برایم حدیث کرد، گفت: محمد بن عبدالله کرخی از پدرش برایم حدیث کرد، گفت: از مولا امام حسن عسکری که عزتش گرامی باد شنیدم که می‌فرمود:

«همانا نصارای نجران چون بر رسول الله که عزتش گرامی باد وارد شدند، به او گفتند: "ای محمد، تو برای صاحب ما عیسی شهادت دادی که او مردگان را زنده می‌کرد، و ما در صحرای این شهر قبری دیده‌ایم که بر آن تاریخ وفات کسی که در آن دفن شده نوشته شده است. پس آن را حساب کردیم و دریافتیم که از مرگ آن مرده سه هزار