( مقدمه )

به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان

ستایش خدای بلندمرتبه و ستوده را سزاست، پدیدآورنده‌ی ازل و بازگرداننده، دیرینه‌ی نخستین، ایجادگری که هر چه خواست، به انجام رساند، علت‌العلل، پدیدآورنده‌ی حرکاتِ ادوار و روزگاران، و آنکه صاحبان شرایع و آیین‌ها به پرستش او فراخواندند، نه هیچ اَجَلی بر او پیشی گیرد و نه هیچ امیدی از دسترس او بیرون است، زنده‌ی پایدار که نه خوابی سبک و نه خوابی گران او را فروگیرد، جاودانی و همیشگی، زنده‌ای تابناک و درخشان، داناست، نه از راهِ آموختن بلکه علم او ذاتی است، ابدی و آشکار، توانایی که غایات فروتر از اویند، آشکارشونده به وسیله‌ی آیات، گویای به زبانِ کائنات، خدایِ خدایان، یگانه خوانده‌شده به تمامی زبان‌ها و گویش‌ها، یکتا در ازلیتِ خود، از داشتنِ شبیه و نظیر برتر است، یگانه در قِدَمَتِ (بی‌آغازیِ) خود، فراتر از آن است که دراندیشه و خیال بگنجد بی‌نیاز مطلقی که همه نیازمند اویند که در فرمانروایی شریک و وزیری ندارد، به عزت خویش، از هر یاور و یاریگری بی‌نیاز است، نام‌گذارِ نام‌ها وعطا کننده‌ی هویت به هر موجود، آفریننده‌ی