نخستینِ آنها: کتابِ مُنزَلِ خداوند است که در آن بیان هر مشکلی وجود دارد، چنانکه خداوند که بزرگ است گوینده‌اش، فرمود: ما در این کتاب، از هیچ چیز فروگذار نکردیم. و فرمودۀ او عزّ و جلّ: همانا این ما هستیم که مردگان را زنده می‌کنیم و آنچه را از پیش فرستاده‌اند و آثارشان را می‌نویسیم و همه چیز را در امامی آشکار بر شمرده‌ایم، و امام مبین همان کتاب است. پس کافر همان مرده است، و چون به معرفت رسد، به حیات جاودان زنده گشته است. دوم: گفتار سید رسول که عزتش گرامی باد، و آنچه بر آن دلالت نمود و بدان اشاره کرد.سوم: اجماع اهل علم و نقل. چهارم: حجت عقل. پس از جمله دلایلی که ذکر می‌کنیم، این فرموده خداوند در کتابش است که برهانش بزرگ است: در حقيقت، خداست كه علم به قيامت نزد اوست، و باران را فرو مى‌فرستد، و آنچه را كه در رحمهاست مى‌داند، و كسى نمى‌داند فردا چه به دست مى‌آورد، و كسى نمى‌داند در كدامين سرزمين مى‌ميرد. در حقيقت، خدا داناى آگاه است. پس اینها پنج خصلت است که خداوند علم آن را به خود منحصر کرده است، و برای اهل معرفتش تصریح فرموده که اوست که به آنها آگاه است و به علم آنها دانا است. و سید رسول که عزتش گرامی باد به وسیلهٔ آنها بر ذات حق دلالت نمود، و خبر داد که آن خصال]از آنِ اوست ، و اینکه آن را برای خود و نه برای دیگر خلق و آفریدگانش برگزیده است.