مؤمن خود هستم، پس باید به من گمان نیک داشته باشد. و من با اویم هر جا که مرا یاد کند. پس اگر مرا در نزد خود در دل یاد کند، او را در نزد خود یاد می‌کنم. و اگر مرا در جمعی از آفریدگانم یاد کند، او را در جمعی بهتر از آنان یاد می‌کنم. و اگر یک وجب به من نزدیک شود، یک ذراع به او نزدیک می‌شوم. و اگر یک ذراع به من نزدیک شود، به اندازه گشودن دو دست به او نزدیک می‌شوم. و اگر پیاده به سوی من آید، شتابان به سوی او می‌آیم.

[۱۴۲] وَرَوَاهُ أَخِي أَبُو عَبْدِ اللّٰهِ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ البَغْدَادِيِّ بِإِسْنَادِهِ عَنْ رِجَالِهِ عَنْ مَوْلَانَا أَمِيرِ المُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "يَطْلُبُ هٰذَا الشَأْنَ مِنَ النَاسِ ثَلاثَةُ أَصْنَافٍ:

الصِنْفُ الأَوَّلُ: يَطْلُبُهُ لِلرِيَاءِ وَالجِدَالِ، فَهُوَ ذُو خَبٍّ وَمَلَقٍ قَدْ تَسْرْبَلَ بِالتَخَشُّعِ، وَتَخَلَّى عَنْ الوَرَعِ، فَقَطَعَ اللّٰهُ مِنْ هٰذَا خَيْشُومَهُ وَرَضَّ مِنْهُ حَيْزُومَهُ

وَأَمَّا الصِنْفُ الثَانِي: فَيَطْلُبُهُ لِلمِرَاءِ وَالإِسْتِطاَلَةِ، لِيَسْتَطِيلَ بِهِ عَلَى مَنْ هُوَ دُونَهُ، وَيَتَوَاضَعَ لِلأَغْنِياءِ فَهُوَ لِحَلَوَائِهِمْ هَاضِمٌ وَلِدِيْنِهِ حَاطِمٌ فَأَعْمَى اللّٰهُ مِنْ هٰذَا بَصَرَهُ وَقَطَعَ مِنْ بَيْنَ العُلَمَاءِ أَثَرَهُ وَخَبَرَهُ.

وَأَمَّا الصِنْفُ الثَالِثُ: فَيَطْلُبُهُ لِلعِلْمِ وَالتَفَقُّهِ، قَدْ اِنْحَنَى فِي بُرَنُسِهِ وَقَامَ اللَيْلَ فِي حُنْدُسِهِ خَائِفًا وَجِلَاً، قَدْ اِسْتَوْحَشَ مِنْ أَوْثَقِ إِخْوَانِهِ فَشَدَّ اللّٰهُ مِنْ هٰذَا أَرْكَانَهُ، وَأَعْطَاهُ يَوْمَ القِيامَةِ أَمَانَهُ".