[۱۳۹] وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنْ المَوْلَى الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "إِنَّ اللّٰهَ لَيُبْلِي عَبْدَهُ المُؤْمِنَ بِالبَلَاءِ كَمَا يُغَذِّي الطَيْرُ فَرْخَهُ لِيُعَوِّضَ العَافِيَةَ وَالسُرُورَ فِي دَارِ البَقاءِ" وَهُوَ قَوْلُهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : ﴿تِلْكَ الدَارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوَّاً فِي الأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالعاقِبَةُ لِلمُتَّقِينَ﴾¹.

و از محمد بن سنان علیه السلام از مولای صادق که عزتش والا باد روایت است که فرمود: «همانا خداوند بنده‌ی مؤمن خود را به بلا مبتلا می‌کند همان‌گونه که پرنده جوجه‌ی خود را غذا می‌دهد، تا در سرای آخرت، عافیت و سرور را به او عوض دهد.» و این همان فرموده‌ی خداوند عز و جل است:آن سرای آخرت را برای کسانی قرار می‌دهیم که در زمین اراده‌ی برتری‌جویی و فساد ندارند، و عاقبت نیک از آنِ پرهیزکاران است.

[۱۴۰] وَعَنْ دَاوُودَ بِنْ كَثِيرٍ الرُقِيِّ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنْ مَوْلَانَا العَالِمِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "لَا يَقْبَلِ اللّٰهُ مِنَ القُلُوبِ إِلَّا مَا صَفَا وَصَلُبَ وَرَقَّ فَأَمَّا صَفاؤُهَا: فَلِقُرْبِ مَعْرِفَتِهَا وَأَمَّا صَلابَتُهَا: فَلِتَقْوَى عَلَى حَمْلِ سِرِّنَا وَأَمَّا رِقَّتُهَا: فَلِتَلِينَ لِلإِخْوَانِ" ثُمَّ قَالَ: "لَا يَرْتَفِعَنَّ أَحَدُكُمْ عَلَى أَخِيهِ وَإِنْ كَانَ أَكْبَرَ مِنْهُ فَيَرْفَعُهُ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَإِنْ كَانَ أَصْغَرَ مِنْهُ، وَكَذٰلِكَ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلُ فَمَنَّ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ".