[۱۳۶] وَرُوِيَ عَنْ مَنْصُورٍ الصَنْعَانِيِّ عَنْ المُعَلّى بْنِ خُنَيْسٍ عَلَيْهِ السَلَامُ بِإِسْنَادِهِ عَنْ السَيِّدِ الرَسُولِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "يَقُولُ اللّٰهُ -عَزَّ وَجَلَّ- : إِنِّي لَحَرْبٌ لِمَنْ اِسْتَذَلَّ عَبْدِي المُؤْمِنَ، وَإِنِّي الأَسْرَعُ إِلَى نُصْرَةِ أَوْلِيَائِي، وَمَا تَرَدَّدْتُ فِي شَيْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ مِثْلَ تَرَدُّدِي فِي مَوْتِ عَبْدِي المُؤْمِنِ، يَكْرَهُ المَوْتَ وَأَنَا أُحِبُّ لِقَاءَهُ، فَأَصْرِفُهُ عَنْهُ، وَإِنَّهُ لَيَدْعُونَنِي فَأُجِيبُهُ، وَإِنَّهُ لَيَسْأَلُنِي فَأُعْطِيهِ، وَلَوَلَمْ يَكُنْ فِي الدُنْيا إِلّا مُؤْمِنٌ وَاحِدٌ مِنْ عَبِيدِي لَاِسْتَغْنَيْتُ بِهِ عَنْ جَمِيعِ خَلْقِي، وَلَخُلَقْتُ لَهُ مِنْ إِيمَانِهِ أُنْسًا لا يَسْتَوْحِشُ مَعَهُ وَلَا يَأْنَسُ إِلَى أَحَدٍ".

و از منصور صنعانی از مُعَلّی بن خُنَیس علیه السلام به اسناد او از سید رسول که عزتش والا باد روایت شده است که فرمود: «خداوند عز و جل می‌فرماید: هرآینه من در جنگم با کسی که بنده‌ی مؤمن مرا خوار شمارد، و همانا من در یاری رساندن به اولیای خود شتابنده‌ترینم. و در هیچ کاری که انجام دهنده‌ی آنم، تردید نکرده‌ام، مانند تردیدم در گرفتن جان بنده‌ی مؤمنم؛ او مرگ را ناخوشایند می‌دارد و من دیدارش را دوست دارم، پس آن را از او بازمی‌گردانم. و همانا او مرا می‌خواند و من اجابتش می‌کنم، و همانا او از من درخواستی می‌کند و من عطایش می‌کنم. و اگر در دنیا جز یک مؤمن از بندگانم نبود، هرآینه به وسیله‌ی او از همه‌ی آفریدگانم بی‌نیاز می‌شدم و از ایمانش برای او انیسی می‌آفریدم که با آن هرگز احساس وحشت و تنهایی نکند و به هیچ‌کس دیگری انس نگیرد.»