او می‌برد و دومی او را نسبت به خانواده و فرزندانش تسلی می‌دهد، سپس جانش را به سوی خود می‌گیرد.»

[۱۳۴] وَرَوَى عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ جَعْفَرٍ الجَعْفَرِيِّ عَلَيْهِ السَلَامُ عَنْ مَوْلَانَا الرِضَا -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "إِنَّ اللّٰهَ خَلَقَ رُوحَ المُؤْمِنِ مِنْ نُورِ حِجَابِهِ، وَخَلَقَ هَيْكَلَهُ مِنْ طِينِ رَحْمَتِهِ فَأَبَوهُ النُورُ وَأُمُّهُ الرَحْمَةُ، فَاِتَّقَوْا فَرَاسَةَ المُؤْمِنِ فَإِنَّهُ يَنْظُرُ بِنُورِ اللّٰهِ الَّذِي خُلِقَ مِنْهُ".

و از سلیمان بن جعفر جعفری علیه السلام از مولای ما رضا که عزتش والا باد روایت شده است که فرمود: «همانا خداوند روح مؤمن را از نور حجاب خود آفرید، کالبد او را از گِل رحمت خود آفرید. پس پدر او نور است و مادرش رحمت. پس، از فراست مؤمن بپرهیزید، چرا که او با نور خداوندی می‌نگرد که از آن آفریده شده است.»

[۱۳۴] وَبِإِسْنَادِهِ عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ الجُعْفِيِّ مِنْهُ السَلامُ أَنَّهُ قَالَ: قُلْتُ لِمَوْلَايَ الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- : إِنِّي لَأُهَمُّ فِي بَعْضِ الأَوْقَاتِ هَمَّاً يَأْتِينِي فِي وَجْهِي مِنْ غَيْرِهَمٍّ وَلَا سَبَبَ لَهُ؟ فَقَالَ مَوْلَايَ: "يَا جَابِر، إِنَّ اللّٰهَ خَلَقَ هَياكِلَ المُؤْمِنِينَ مِنْ طِينَةِ الجِنَانِ، وَنَفَخَ فِيهَا مِنْ رُوحِ رَحْمَتِهِ، فَإِذَا أَصَابَ أَحَدَهُمْ أَمْرٌ صَعْبٌ بِذَنْبٍ أَوْ خَطِيئَةٍ اِكْتَسَبَها حَزِنَتْ تِلْكَ الأَرْوَاحُ مِنَ المُؤْمِنِينَ فِي الأَرْضِ لِقُرْبِهَا مِنْهُ وَاِتِّصَالِهَا بِهِ، وَكَذٰلِكَ خَلَقَ أَجْسَادَ المُشْرِكِينَ مِنْ طِينَةِ خَبَالٍ فَهِيَ تَجْرِي هٰذَا المَجْرَى".