و از عَدَوی از حماد بن عیسی از مولای ما صادق که عزتش والا باد روایت شده است که فرمود: «خداوند ابا ورزیده است که برای مؤمن اجل معینی قرار دهد، لیکن هرگاه قصد گناهی کند که او را به هلاکت اندازد، جانش را به سوی خود می‌گیرد.»

[۱۳۱] وَبِإِسْنَادِهِ عَنْ مَوْلَانَا الصَادِقِ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: "إِنَّ اللّٰهَ لَمْ يُؤَجِّلْ لِلمُؤْمِنِ أَجَلًا، وَلٰكِنْ إِذَا شَاءَ قَبْضَهُ أَنْسَاهُ أَهْلَهُ وَمَالَهُ وَوَلَدَهُ وَبَغَّضَ إِلَيْهِ مُقَامَهُ فِيهِمْ وَحَبَّبَ إِلَيْهِ أَجَلَهُ فَإِذَا أَحَبَّهُ قَبَضَهُ".

و به اسناد او از مولای ما صادق که عزتش والا باد روایت است که فرمود: «همانا خداوند برای مؤمن اجل معینی قرار نداده است، ولیکن هرگاه بخواهد جانش را بگیرد، خانواده، مال و فرزندش را از یاد او می‌برد و ماندن در میان آنان را در نظرش ناخوشایند می‌گرداند و مرگش را برایش دوست‌داشتنی می‌کند، و چون مرگ را دوست داشت، جانش را می‌گیرد.»

[۱۳۲] وَفِي رِوَايَةٍ أُخْرَى: "إِنَّهُ يَبْعَثُ بِمَلْكَيْنِ يُقَالُ لِأَحَدِهِمَا المُنْسِي وَالآخَرُ المُسَلِّي، فَيُنْسِيهِ الأَوَّلُ طَيِّبَاتِ الدُنْيَا، وَيُسَلِّيهِ الآخَرُ عَنْ أَهْلِهِ وَوَلَدِهِ، ثُمَّ يَقْبِضُهُ إِلَيْهِ".

و در روایتی دیگر آمده است: «همانا او دو فرشته را می‌فرستد که به یکی از آنها فراموشاننده و به دیگری تسلی‌بخش گفته می‌شود. پس اولی خوشی‌های دنیا را از یاد