یاقوت‌هایش، طلا و نقره‌اش، خاک و سنگ و کلوخش به دست آورم، نزد من یکسان است.» پس به او فرمود: «شناختی، پس بر آن پایبند باش.»

و این سخن، اگرچه خطابِ «نام امین» (کنایه از سید رسول) و رحمت او بر عالمیان، به کسانی است که پس از او می‌آیند، یعنی فرشتگان نورانی - که درودهای او بر همگی آنان باد - اما مقصود از آن، مؤمنان بشری هستند تا هنگامی که این کلام به آنان می‌رسد، به آن تأدب جسته و در حفظ سرّ بکوشند، و بر تفقّه (فهم عمیق دین) و ذکر و به‌کارگیری تقیه در پوشیده داشتنِ امر (مذهب حق) مواظبت کنند، زیرا که این، والاترینِ علوم و رازِ شریفِ پنهان داشته شده است؛ همان‌گونه که بزرگمهر پسر بختگان در کلامش گفته است: «هنگامی که خداوند غایتِ غایت‌ها و نهایتِ نهایت‌ها باشد، معرفت به او والاترینِ عبادت‌ها خواهد بود.»

[۱۲۲] وَمِمَّا رُوِيَ فِي مَحْكَمِ المَقَالِ عَنْ مَوْلَانَا جَعْفَرٍ -عَزَّ عَزُّهُ- أَنَّهُ قَالَ: مَنْ أَعْطَاهُ اللّٰهُ المَعْرِفَةَ وَظَنَّ أَنَّ أَحَدًا أُعْطِيَ فَوْقَ مَا أُعْطِيَ فَقَدْ صَغَّرَ مَا عَظَّمَ اللّٰهُ، وَعَظَّمَ مَا صَغَّرَ اللّٰهُ.

و از آنچه در «محکم المقال» از مولای ما جعفر که عزتش والا باد روایت شده است که فرمود: هرکس که خداوند به او معرفت عطا کند و گمان برد که به کسی دیگر چیزی فراتر از آنچه به او داده شده، عطا گشته است، پس همانا آنچه را خدا بزرگ داشته، کوچک شمرده، و آنچه را خدا کوچک داشته، بزرگ شمرده است.