۸. و اینکه هیچ بودنی نیست، مگر آنچه او از طاعت‌کار و گناهکار اراده کرده باشد.
۹. و رستگاری و نجاتی نخواهد بود، مگر برای هر آن که دارای عصمتِ معانی است.
۱۰. فضلی است بر او بدون هیچ ساختگی، و نعمتی که موجب تهنیت‌هاست.
۱۱. هر که را برای امنیت اراده کرده بود، به آن برگزید؛ و هر کسی به آنچه دستانش کسب کرده پاداش می‌یابد.
۱۲. او با یقین از سوی خویش، در "سبع مثانی" ما را آگاه ساخت.
۱۳. پس من حدیث را از او، با آیات محکم قرآن مستند ساختم.
۱۴. و این رساله همچون عروسی جلوه‌گر شد که بر دُّر و مرجان مفاخره می‌کند.
۱۵. خردمند به آسانی از آن، به غایتِ آرزوهای خویش دست می‌یابد.
۱۶. آن را به سبب آنچه از سِرّ باطن و معانی در بر دارد، نام نهادم:
۱۷. به "منهج العلم و البیان" و "نزهة السمع و العیان".
۱۸. و نورِ برهانِ هر حقیقتی، برای مؤمنی که در سایه او در امان است.
و همچنین در وصف آن:
عروسی است که همتای بزرگواری برایش یافت نشده، تا با مهریه‌ای عظیم به سوی او روانه شود.