ملاقات کرد، و تمامی برادرانی که این دین و اعتقاد آنان است. خداوند یاری‌شان را نیکو گرداند و از آنان خشنود باشد و به لطف و منّت خویش میان ما پیوند برقرار سازد، و ما را به پیوستگان به عالم صفا و اهل وفا ملحق گرداند، که او شنوا و اجابت‌کننده دعا و انجام‌دهنده هر آن چیزی است که اراده کند.
و در وصف این رساله ابیاتی سروده‌ام که در زیبایی به پای محاسن آن نمی‌رسد:
[ترجمه منظوم به نثر فني فارسی]:
۱. این رساله که سرشار از معانی کهن و اصیل است پیش روی توست؛ که هر جنبلانی (منسوب به طریق جنبلانی) از آن بهره‌مند می‌شود.
۲. بدیع و بی‌همتاست و با جمال خویش می‌خرامد؛ با بیانی روشن، درخشان و اصیل.
۳. در آن، صفات نفی شده است از کسی که هیچ همتا و دومی برای او خوانده نمی‌شود.
۴. از آن کسی که پس از ایجاد عیانِ خویش، رتبه "باب" و "مکان" را پدید آورد.
(در نسخه‌ای دیگر: هرمزان دهقان)
۵. سپس آنچه روایت کردیم، با جان و چشم و زبان آشکار گردید.
۶. بدون هیچ انحراف و دروغی، به سوی اشتیاقِ جایگاهِ بهشت.
۷. سپس تمامی امور را در آغاز و آفرینش، به سوی او بازگرداندم.