که قرن‌ها پی در پی مرا طلب کردند، و من الرَّحْمٰنُ هستم که بر عرش تسلط یافتم. آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین و آنچه بین آن‌ها و آنچه زیر خاک است، از آن من است، و من اللّٰهُ هستم که خدایی جز من نیست، نام‌های نیکو و نمونه اعلی و پروردگاری بزرگ و الوهیت والا از آن من است، و هر صاحب روحی با امر من سخن می‌گوید، و هیچ برگی فرو نمی‌افتد مگر اینکه آن را می‌دانم، و نه هیچ دانه‌ای در تاریکی‌های زمین و نه تَر و نه خشک، مگر در کتاب آشکار به علم من است. خدایی غیر از من و معبودی جز من نیست.
ای غُلْبَا: دروغ گفت هر کس مرا به چیزی تشبیه کرد، یا اشیا را به من تشبیه نمود، یا گمان کرد که دیده‌ها مرا درک می‌کنند و اوهام بر من احاطه می‌یابند، و چگونه درک شود کسی که نهایت ندارد و کِیفیَّت و مَاهیَّت و کَمّیَّتش معلوم نیست؟ پس منزه است کسی که این‌چنین است، نه آن‌گونه که منکران او را با اسم‌هایش، و باطل‌گرایان با توحیدش، و مشرکان با الوهیتش، و مسخره‌کنندگان با ربوبیتش وصف کردند. ای غُلْبَا: این صِفَتِ من است و همانا ما از نزد خود به تو عطا کردیم.
[۶۵۵] وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللّٰهِ الأَنْصَارِيِّ قَالَ: لَقِيْتُ مَوْلَانَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ -عَزَّ عَزُّهُ- وَهُوَ مُتَوَجِّهٌ إِلَى الخَوَارِجِ وَقَدْ لَقِيَهُ عُمَرُ بْنُ جُرْمُوزِ الدَهْقَانُ، فَقَالَ لَهُ: لَا تَلْقَ العَدُوَّ فِي يَوْمِكَ هٰذَا يَا أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ فَإِنَّ الشَمْسَ تَرَبَّعَتْ مَعَ ذَنَبِ التِنِّينِ فَقَالَ لَهُ مَوْلَانَا -عَزَّ عَزُّهُ- :