الْمَعْنَى -عَزَّ عَزُّهُ- يُظْهِرُهُ إِذَا شَاءَ وَيُغَيِّبُهُ إِذَا شَاءَ فَقَالَ حَمْزَةُ الْإِسْحَاقِيُّ الصُّوفِيُّ: "لَيْسَ الْخَبَرُ كَالْعِيَانِ."

ثُمَّ أَنْشَدَ:

خُذْ مَا تَرَاهُ وَدَعْ شَيْئًا سَمِعْتَ بِهِ فِي طَلْعَةِ الشَّمْسِ مَا يُغْنِيكَ عَنْ زُحَلِ

همان‌طور که مولایمان صَّادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- ، فرمود: اسم غیر از معنی است، و ساکن غیر از محل سکونت است. با ازلیّتش،اسم از معنی جدا است، و با کمالش ظاهر است. پس معنی، هنگامی که ظاهر شود، مانند صورت اسم است، ولی جامه‌ای بر او نمی‌پوشد، بلکه معنی، اسم را در زیر تلألؤ نور ذات خود که او را از آن ظاهر کرده است، پنهان می‌کند، و مانند صورت اِسمی‌اش ظاهر می‌شود. و عالم بالا او را نمی‌بینند مگر به صورت اَنْزَع و بِطِين ، زیرا دل‌هایشان و دیدگانشان دگرگون نمی‌شود و دیدگاه‌هایشان مختلف نمی‌گردد.

﴿فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ﴾: انحراف همان مرض است، یعنی شَكّ. پس آنچه از آن متشابه است را دنبال می‌کنند به جهت فتنه‌جویی. و فتنه این است: که بگویند معنی و اسم و باب مساوی هستند. هرگز! بلکه اسم و باب دو بنده برای معنی هستند که نبودند و معنی آن‌ها را به وجود آورد.