والا، به خودت که چیزی بزرگ‌تر از تو نیست، به اسم پنهانت که از تو جز به سوی تو آشکار نشده است ،به محمد، به جایگاه او نزد تو.

ای علی، ای بزرگ، سینه‌های مؤمنین را گشاده گردان، و امورشان را آسان کن، و درخواست‌هایشان را به سرانجام برسان، و خواسته‌هایشان را به آنان عطا کن، و آنچه برایشان مهم است از امر دنیا و دینشان در دنیا و آخرت، کفایت کن، و آنان را جز به خودت واگذار مکن.

ای کسی که عرشش در آسمان است و سلطنتش در زمین، و انبیا حجاب‌های او هستند، و امامان کُنه اویند، ای کسی که مالک من هستی، مرا هلاک مکن.

( دعای مولایمان باقر -عَزَّ عَزُّهُ- )

وَكَانَ مَوْلَانَا البَاقِرُ -عَزَّ عَزُّهُ- يَقُولُ فِي دُعَائِهِ: "يَا عَلَيُّ، يَا أَمِيرَ النَحْلِ، يَا مَنْ هُوَ فِي السَمَاءِ إِلٰهٌ وَفِي الأَرْضِ إِمَامٌ، إِشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرَ لِي أَمْرِي، وَاِقْضِ لِي حَاجَتِي، وَأَنْجِحْ لِي طَلِبَتِي، وَاِعْطِنِي بُغْيَتِي، وَمَكِنِّي مَكَانًا مِنْكِ يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ".

و مولایمان امام محمد باقر -عَزَّ عَزُّهُ- در دعایش می‌فرمود: