[۶۳۷] كَمَا قَالَ مَوْلَانَا الصَادِقُ -عَزَّ عَزُّهُ- : "وَلَا كَرَامَةَ لَهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مُؤْمِنًا".
وَالأَصْلَحُ لَكَ وَالأَعْوَدُ عَلَيْكَ فِي إِخْوَانِكَ أَنْ تَجْمَعَ بَيْنَ الحَالَتَيْنِ: إِقَامَةُ الظَاهِرِ وَالعَمَلُ بِهِ، وَمُوَاسَاتُكَ لِإِخْوَانِكَ.
وَقَدْ كُنْتَ تَصُومُ وَتُصَلِّي لِمَنْ لَا تَعْرِفُهُ، فَلَمَّا عَرَفْتَهُ لِمَ لا تَصِلِي وَلَا تَصُومُ، وَلِمَ لا تَكُونُ مُخْلِصًا مُجْتَهِدًا فِي عِبَادَتِهِ وَطَاعَتِهِ؟ بَلْ كُنْ عَابِدًا زَاهِدًا ذَا نُسُكٍ وَوَرَعٍ وَسَكِينَةٍ وَتَقِيَّةٍ كَمَا أَظْهَرَ مَوَالِيكَ -عَزَّ عَزُّهُ- م فِي المَقَامَاتِ وَأَدَّبُوا أَشْيَاعَهُمْ مِنْ إِظْهَارِ النُسُكِ وَوُجُوهِ العِبَادَاتِ.
همان‌گونه که مولایمان امام جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود:و هیچ کرامتی برای او نیست، مگر اینکه مؤمن باشد.
و شایسته‌ترین و سودمندترین چیز برای تو در مورد برادرانت این است که دو حالت را با هم جمع کنی: برپاداشتن ظاهر و عمل به آن، و مواسات کردن با برادرانت.
تو برای کسی که نمی‌شناختی، روزه می‌گرفتی و نماز می‌خواندی، پس وقتی او را شناختی، چرا پیوند با او برقرار نمی‌کنی وعبادت نمی‌کنی؟ و چرا در عبادت و اطاعت او مُخلص و کوشا نیستی؟
بلکه عابد، زاهد، دارای پارسایی و پرهیزگاری، آرامش و تقیه باش، همان‌گونه که موالیان تو -عَزَّ عَزُّهُ- م در مقام‌ها آشکار کردند و پیروانشان را به اظهار پارسایی و صورت‌های عبادات ادب آموختند.