پس مولایمان أَمِيرُ النَّحْلِ علی حسن را زیر تلألؤ انوارش پنهان کرد و او مانند صورت او ظاهر شد.
سپس السَيِّدُ أَبُو شُعَيْبٍ به پا خاست و در برابر مولایمان حسن عسکری -عَزَّ عَزُّهُ- ، به سجده افتاد و گفت: شهادت می‌دهم که مشارق انوار همگی در تو غُروب کرده‌اند .
پس مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- ، به او فرمود: سرت را بلند کن ای أَبَا شُعَيْبٍ، به راستی که هیچ کس اللّٰه را حق معرفتش نشناخت مگر تو.
پس نشست. سپس مولا فرمود: ای إِسْحَاقُ، سُجُود برای الرَّحْمَٰنُ از عالَم عُلْوِيّ و سُفْلِيّ است، و عِبَادَة برای معنی است. این‌گونه گفته: برای الرَّحْمَٰنُ سجده کنید. و فرمود: ﴿و امر نشدند مگر به اینکه اللّٰه را خالصانه با دین حق، در حالی که مایل به حق هستند، عبادت کنند، و نماز به پا دارند و زکات بپردازند؛ و این است دین راستین﴾
پس این آیات همگی بر موجودی دلالت دارند که با آیاتش قابل مشاهده است، و آن‌ها ظهورات او برای عالَم هستند، همانند خود عالَم. به اقتضای آنچه حِکْمَت ایجاب می‌کند که معدوم پرستیده نشود، و کسی که شناخته نشود، مجهول است، و کسی که دیده نشود، مفقود است. پس ظهورات او، وجود اوست، و وجود او، دیدن اوست، و دیدن او، توحید اوست، و توحید او، نفی صِفات از اوست، و نفی صِفات از او، کینُونِيَّت