نماز می‌خوانند و عبادت می‌کنند و تسبیح می‌گویند و سجده می‌کنند، عالَم عُلْوِيّ نیز در عبادت همانند آن‌ها هستند.

إِسْحَاقُ گفت: شهادت می‌دهم که این همان حق است.

أَبُو شُعَيْبٍ به او فرمود: پس اگر بر این با من اِجماع کردی، بر تو لازم است که برای اسم سجده کنی، همان‌گونه که عالَم عُلْوِيّ، صاحبان مَراتِب، سجده کردند.

إِسْحَاقُ گفت: هر کس از دو عالَم عُلْوِيّ و سُفْلِيّ برای اسم سجده نکند، کافر است. ای سرورم، از کلامت که الرَّحْمَٰنُ همان اسم است، برایم بیشتر و واضح‌تر بیان کن.

أَبُو شُعَيْبٍ گفت: آیا اللّٰه به عالَمِ مُنْکِر نگفت: برای الرَّحْمَٰنُ سجده کنید؟ آن‌ها از سرِ مخالفت گفتند: الرَّحْمَٰنُ کیست؟ آن‌ها از این اِنکارشان، قصد خُرد شمردن الرَّحْمَٰنُ را داشتند، زیرا آن‌ها از حزب کسانی بودند که اولاً برای او سجده نکردند، و آن کسی که سجده نشد آدم بود. پس ابلیس گفت: من بهتر از او هستم، زیرا ابلیس گمراه‌کننده و ابلیس آن‌هاست؛ مرا از آتش آفریدی و او را از گِل آفریدی. پس گفتند: الرَّحْمَٰنُ کیست؟ آیا برای آنچه به ما امر می‌کنی سجده کنیم؟ و این بر نفرتشان افزود.

پس الرَّحْمَٰنُ، حسن است، و او یکی از مظاهر غیبت است. و هنگامی که محمد عزعزه غایب شد، در او غُروب کرد. و فاطمه و محسن نیز غایب شدند و در او غُروب کردند.