پس مولایمان -عَزَّ عَزُّهُ- ، تبسم کرد و فرمود: بگو ای أَبَا شُعَيْبُ.
پس گفت: الرَّحْمَٰنُ همان امام حسن است، زیرا اِسْم با پنج شخص ظاهر شده است: با المِيمِ (محمد) و الفَاءِ (فاطمه) و الحَاءَاتِ الثَّلَاثِ (حسن، حسین، محسن). پس هنگامی که محمد و فَاطِر و محسن غایب شدند،اسم حسن و حسین باقی ماندند. پس معنی ، حسن را زیر تلألؤ نورش پنهان کرد و معنی مانند صورت حسن ظاهر شد، و این است الإِسْتِوَاءُ عَلَى العَرْشِ." (تأویل الاستواء به تجلی امعنی در شخص حسن).
و دلیل دیگری نیز وجود دارد: همانا الرَّحْمَٰنُ همان سَيِّدُ محمد است. آیا نمی‌دانی که آدَمِ مصطفی همان محمد است؟
گفت: بله ای سرورم.
فرمود: آیا معنی به ملائکه نگفت: ﴿پس هنگامی که او را نظام بخشیدم و از رُوحِ خود در او دمیدم، در برابر او به سجده درافتید﴾ پس سجده برای اسم بود، و عبادت برای معنی. و بیان آن، کلام اللّٰه تعالی است: ﴿الرَّحْمَٰنُ ❁ قرآن را تعلیم داد ❁ انسان را آفرید ❁ بیان را به او آموخت﴾. پس الرَّحْمَٰنُ، عبادت و اطاعت را به عالَم آموخت. همانا اللّٰه بر عالَم عُلْوِيّ و سُفْلِيّ در عالم ذر و هنگام آغاز اول و ندا در زمان دعوت، اطاعت از محمد را فرض کرد. سپس عالَم عُلْوِيّ را با سُفْلِيّ مخلوط کرد و همه را با هم درآمیخت و در یک مقام به آن‌ها ندا داد. پس همان‌گونه که عالَم سُفْلِيّ روزه می‌گیرند و