گفت: بله.

أَبُو شُعَيْبٍ، درود بر او، گفت: ای إِسْحَاقُ، این آیه به اِجماع اهل ظاهر، در مکه و قبل از هجرت نَبِيّ -عَزَّ عَزُّهُ- ، به مدینه نازل شده است. پس چگونه می‌گویی که آن در روز فتح نازل شد؟ این اشتباه از جانب توست. و با این حال، روایت شده که هنگامی که رَسُولُ اللّٰهِ -عَزَّ عَزُّهُ- ، این آیه را در مکه بر قریش تلاوت کرد، مشرکان بر او شوریدند و قصد کشتنش را کردند.

إِسْحَاقُ گفت: پس الرَّحْمَٰنُ کیست ای سرورم؟

أَبُو شُعَيْبٍ گفت: همانا اَسْماء و صِفات بر سَيِّد مُحَمَّد واقع می‌شوند، مگر مولایمان أَمِيرُ المُؤْمِنِينَ، که آن اِسْم خاصی برای علی است و میم با آن نامیده نمی‌شود. و همچنین قول ما: المَعْنَى، جایز نیست که اِسْم (محمد) با آن خوانده شود، بلکه آن خاص مولایمان أَمِيرِ النَّحْل علی است و جایز نیست که آن بر اِسْم محمد واقع شود. پس صِفَتْ، اِسْم است، و مَوْصُوفْ، البَاب است. (تشریح مراتب سه گانه: المعنى، الاسم، الباب).

إِسْحَاقُ گفت: به اللّٰه شهادت می‌دهم که آنچه گفتی حق است و آن اعتقاد من است و با آن اللّٰه تعالی را عبادت می‌کنم.

پس أَبُو شُعَيْبٍ به او فرمود: پس اگر این دین توست، بدان که الرَّحْمَٰنُ اِسْمی از اَسْماء المَعْنَى است که بر المِيمِ (محمد) واقع می‌شود.